All posts by N Sanu

Writer, Traveler, Social worker, Psychologist, Amateur Photographer, Amateur Astronomer, Science Lover, Wikipedian. Government Employee by Profession. Lives in Thiruvananthapuram, India. From Kollam District of Kerala, now residing at Thiruvananthapuram. Working at Harbour Engineering Department. Member of Kerala Sastra sahithya Parishad, Free Software Movement of India, DAKF, Associate Editor of LUCA Science Portal

പൊന്‍മുടിയില്‍ ഒരു പുതുവര്‍ഷത്തലേന്ന് …

2017 നെ യാത്രയാക്കാന്‍ പൊന്‍മുടിയിലേക്ക് ഒരു ഫാമിലി ട്രക്കിംഗ് ആകട്ടെയെന്നു് വച്ചു. മുമ്പൊരിക്കല്‍ പൊന്‍മുടുയില്‍ പോയിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ട്രക്കിംഗ് സാധിച്ചിരുന്നില്ല. ആ കുറവ് അങ്ങ് പരിഹരിക്കാമെന്നുവച്ചു. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ അഞ്ചുപേര്‍ – ഞാന്‍, വിദ്യ (ഭാര്യ), കാളിന്ദി, കാവരി (മക്കള്‍), അനൂപ് (വിദ്യയുടെ സഹോദരന്‍) 2017 ഡിസംബര്‍ 31ന് പൊന്‍മുടിയ്ക്ക് തിരിച്ചു. ചെറിയ വിവരണവും ചിത്രങ്ങളും കാണാം. Continue reading പൊന്‍മുടിയില്‍ ഒരു പുതുവര്‍ഷത്തലേന്ന് …

ഡൈ ഹൈഡ്രജന്‍ മോ​ണോക്സൈഡ് – അദൃശ്യനായ കൊലയാളി

അതിശക്തമായ രാസവിസ്ലേഷണ ശേഷികൊണ്ട് ശാസ്ത്രലോകത്ത് ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു രാസവസ്തുവാണ് ഡൈ-ഹൈഡ്രജൻ മോണോക്സൈഡ് അഥവാ DHMO. അതിന്റെ മാരകമായ പ്രഹരശേഷിമൂലം “അദൃശ്യനായ കൊലയാളി”എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു. DHMO നിരോധിക്കണം എന്ന കാമ്പയിന്‍ ലോകത്ത് ശക്തമാണ്. എന്നിട്ടും അറിഞ്ഞോ അറിയാതെയോ നാം നിത്യവും ഇത് കൈകാര്യ ചെയ്യുന്നു. എന്താണ്  DHMO?

Continue reading ഡൈ ഹൈഡ്രജന്‍ മോ​ണോക്സൈഡ് – അദൃശ്യനായ കൊലയാളി

ഉത്തരേന്ത്യന്‍ യാത്ര 2014

2014 മാര്‍ച്ചിലാണ് കുടുംബവുമൊത്ത് ഗ്വാളിയോര്‍, ആഗ്ര, ഡെല്‍ഹി എന്നിവിടങ്ങളില്‍ സന്ദര്‍ശനം നടത്തിയത്. ചിത്രങ്ങളിലൂടെ ഒരു ഓര്‍മപുതുക്കല്‍.

പഥികര്‍ക്കായി പാടുന്നവള്‍ ….

“തേരേ മേരേ സപനേ ….. അബ് ഏക് രംഗ് ഹേ …..”
അത് അവളുടെ പ്രിയപ്പെട്ട പാട്ടാണ്. സ്വയം അലിഞ്ഞാണ് അവള്‍ പാടാറുള്ളത്. സാധാരണ ട്രെയിനില്‍ കാണാറുള്ള വഴിപാട് പാട്ടുകാരെപോലെയല്ല അവള്‍.  എത്ര ഭംഗിയായാണ് പാടുന്നത് …ഇരുപത് വയസ്സിലധികം പ്രായം ഉണ്ടാകാനിടയില്ല. നീലക്കണ്ണുകളുള്ള മെലിഞ്ഞ സുന്ദരി. അവളുടെ ഒക്കത്തുള്ള കുട്ടിക്ക് കഷ്ടിച്ച് ഒന്നര വയസ്സുകാണും. ചെമ്പന്‍ മുടി നീട്ടി വളര്‍ത്തി ഓമനത്തമുള്ള കുട്ടി. മുന്നില്‍ കെട്ടിത്തൂക്കിയ ഹാര്‍മോണിയവും ഒക്കത്ത് കുട്ടിയുമായി സര്‍ക്കസ്സുകാരിയെപ്പോലെ അവള്‍ പാട്ടുംപാടി കംപാര്‍ട്ടുമെന്റുകളിലൂടെ തെന്നിനീങ്ങി പ്പോകും. അവളെ കാണാന്‍ തുടങ്ങിയിട്ട് അധികനാളുകള്‍ ആയിട്ടില്ല. എങ്കിലും ഒരുവട്ടം അവളുടെ പാട്ടുകേള്‍ക്കുന്ന ആരും പെട്ടന്നങ്ങ് മറക്കില്ല.ട്രെയിനിലെ മുഷിപ്പന്‍ യാത്രകളില്‍ ഉണര്‍ത്തുപാട്ടുമായി അവള്‍ വന്നപ്പോഴൊക്കെ ഞാനവള്‍ക്ക് പത്തുരൂപയെങ്കിലും നല്‍കിയിട്ടുണ്ട്. നിഷേധങ്ങള്‍ക്കും നാണയത്തുട്ടുകള്‍ക്കുമിടയില്‍ പത്തുരൂപാ നോട്ട് ലഭിക്കുമ്പോള്‍ നന്ദിയുള്ള ഒരു നോട്ടം പലപ്പോഴും അവള്‍ എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഏതോ വടക്കന്‍ സംസ്ഥാനത്തുനിന്നും എത്തിയതാകാം. മൊത്തത്തില്‍ ഒരു രാജസ്ഥാനി പെണ്‍കുട്ടിയുടെ മട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കല്‍ പേരു ചോദിച്ചെങ്കിലും മറുപടി തന്നില്ല.ഇന്നു ഞാന്‍ പതിവുള്ള യാത്രയല്ല പോകുന്നത്, പതിവുള്ള ട്രെയിനുമല്ല പതിവുസമയവുമല്ല. ഒളിച്ചോട്ടമാണ്. നാട്ടില്‍ നിന്നും ജീവിതത്തില്‍ നിന്നും. അതുകൊണ്ട് പതിവുകാരാരും ഇല്ല. പ്ലാറ്റ് ഫോമും ഏതാണ്ട് വിജനം. ആ ഏകാന്തതയിലാണ് പ്ലാറ്റുഫോമിന്റെ ഒരരികില്‍ അവളെ കണ്ടത്. സിമന്റ് ബഞ്ചില്‍ കുട്ടി ഉറങ്ങുന്നു. അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ അവള്‍ തലയുയര്‍ത്തി നോക്കി. പരിചയഭാവം മുഖത്തുണ്ടായിരുന്നു. വിഷാദം കരിപുരട്ടിയ മനസ്സിന് ഉണര്‍വാകാന്‍ അവളൊന്നു പാടിയിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് തോന്നി.

“പാടുമോ ?”

അങ്ങനെ ചോദിക്കുന്നതിന് മടിതോന്നിയില്ല. അവള്‍ക്ക് ഭാഷ അറിയുമോ എന്നും ചിന്തിച്ചില്ല.

ഒന്നു ശങ്കിച്ചശേഷം അവള്‍ ഹാര്‍മോണിയത്തിലൂടെ വിരലുകള്‍ ഓടിച്ചു.

“തേരേ മേരേ സപനേ അബ് ഏക് രംഗ് ഹേ ….. “

പാടിത്തുടങ്ങി. പാട്ടിലലിഞ്ഞ് ഞാനിരുന്നു. ഒന്നിനുശേഷം മറ്റൊന്ന് … അവള്‍ പാടുകയാണ്. ആരൊക്കെയോ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാന്‍ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവളും …. പ്ലാറ്റ് ഫോമില്‍ ഒരു ട്രെയിന്‍ വന്നുനിന്നു. അവള്‍ പാട്ടുനിര്‍ത്തി. അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഈറനുണ്ടോ ?

“പോവുകയാണ് ബാബുജി …”

അങ്ങനെയാണ് പറഞ്ഞതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി.

ഞാന്‍ ഒരു അഞ്ഞൂറുരൂപാ എടുത്ത് അവളുടെ നേര്‍ക്ക് നീട്ടി.

പെട്ടന്ന് അവള്‍ പിന്നോക്കം മാറി. അറപ്പും അവജ്ഞയും ഇടകലര്‍ന്ന വികാരത്തോടെ വേണ്ട എന്ന് തലയാട്ടി.

“വലിയ നോട്ടുകള്‍ വഴിതെറ്റിക്കും ബാബുജീ …”

അവള്‍ കുട്ടിയെയും എടുത്ത് തിരിഞ്ഞുനോക്കാതെ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയ വണ്ടിയിലേക്ക് കയറി.

അഞ്ഞൂറ് രൂപയുടെ നോട്ട് എന്റെ കയ്യിലിരുന്ന് വിറച്ചു.

 

കാവേരി എന്ന നാലുവയസ്സുകാരിയുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ അഥവാ എന്തുകൊണ്ടാണ് കാവേരി സ്കൂളില്‍ പോകുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞത്.

അംഗന്‍വാടിയില്‍ പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന കാവേരി ജൂണ്‍ 1 മുതല്‍ അടുത്തുള്ള എല്‍.പി. സ്കൂളില്‍ പ്രീ-പ്രൈമറിയില്‍ ചേര്‍ന്നു. കാവേരിയുടെ സ്കൂള്‍ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ

രംഗം 1

കാവേരി പുതിയ സ്കൂളില്‍ പോയ് തുടങ്ങിയതിന്റെ 2ാം ദിവസം.
വൈകിട്ട് സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്ന കാവേരിയോട് അമ്മ പുതിയ സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു.
“ഇന്നെന്തൊക്കെയായിരുന്നു മോളുടെ ക്ലാസ്സില്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ ?”
“ടീച്ചര്‍ എനിക്കും എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നവര്‍ക്കും മിഠായി തന്നില്ല.”
“ങേ … അതെന്തുപറ്റി, പിന്നെ ആര്‍ക്കാണ് ടീച്ചര്‍ മിഠായി കൊടുത്തത് ?”
“പറഞ്ഞാ കേട്ടവര്‍ക്ക്.”
(ക്ലാസ്സിലെ രംഗം മനസ്സിലോര്‍ത്ത് അമ്മയ്ക്ക് ചിരി പൊട്ടുന്നു. കാവേരി പിണങ്ങി കരയാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. അമ്മ സമാധാന ശ്രമം നടത്തുന്നു.)
“സാരമില്ല. ടീച്ചര്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞത് ?”
“ടീച്ചര്‍ മിണ്ടാതിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു പുറത്തുപോയി. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ഒരു പടം വരക്കാമെന്ന്. അമ്മുവിനോട് പെന്‍സില്‍ മുനയിടുന്ന കട്ടര്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു. അമ്മു നോക്കിയപ്പോള്‍ കട്ടര്‍ കണ്ടില്ല. അമ്മു വിജയിനോട് ചോദിച്ചു കട്ടര്‍ എടുത്തോ എന്ന്. അവന്‍ എടുത്തില്ല. അപ്പോ അക്ഷയിനോട് വിജയ് ചോദിച്ചു. അപ്പോ ടീച്ചര്‍ വന്നു. എന്നിട്ട് മുന്നിലിരുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം മിഠായി കൊടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്നില്ല. അവരെല്ലാം പറഞ്ഞാ കേക്കുന്നവരാണെന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കും അമ്മുവിനും വിജയിനും അക്ഷയിനും തന്നില്ല.”
“സാരമില്ല. നാളെ കുഞ്ഞ് ടീച്ചര്‍ പറയുന്നപോലെ മിണ്ടാതിരിക്കണം കേട്ടോ. അപ്പോ മിഠായി കിട്ടും. ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞാ കേക്കണം കേട്ടോ.”
“ങും … നാളെ ഞാന്‍ ആരോടും മിണ്ടത്തില്ല.”
അങ്ങനെ അത് കോംപ്ലിമെന്റാക്കി.

രംഗം 2

അടുത്ത ദിവസം.
സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്ന കാവേരി ബാഗ് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഒരു പ്രസ്ഥാവന നടത്തുന്നു.
“ടീച്ചറിന്റെ മിഠായി എനിക്ക് വേണ്ട.”
അമ്മ – “അതെന്തുപറ്റി ?”
“ഞാനിന്ന് വൈകിട്ടുവരെ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ കേട്ടു, ആരോടും മിണ്ടിയതുമില്ല. എന്നിട്ടും ടീച്ചര്‍ എനിക്ക് മിഠായി തന്നില്ല.”
“അതുചിലപ്പോ ടീച്ചര്‍ ഇന്ന് മിഠായി കൊണ്ടുവന്നുകാണില്ല.”
“കൊണ്ടുവന്നു. എന്നിട്ട് നല്ല പാട്ട് പാടിയെന്നും പറഞ്ഞ് അന്‍സിയക്കും കൃഷ്ണക്കും കൊടുത്തുു.”
അമ്മ – (അല്പം ആലോചിച്ചിട്ട്) “മോള്‍ക്ക് നാളെ മിഠായിതരണമെന്ന് അമ്മ ടീച്ചറോട് പറയാം.”
“വേണ്ട. എനിക്ക് ടീച്ചറിന്റെ മിഠായിയും വേണ്ട, ഇനി ഞാന്‍ സ്കൂളിലും പോകുന്നില്ല.”
അമ്മ – പ്ലിംഗ്