life mission kerala
ലേഖനം,സാമൂഹ്യം

ലൈഫ് മിഷൻ – 2 ലക്ഷം വീടുകള്‍: വാസ്തവം എന്ത്?

എന്താണ് ലൈഫ് മിഷൻ

കേരള സർക്കാരിന്റെ നവകേരള കർമ്മ പരിപാടിയുടെ ഭാഗമായി 2016 ൽ പ്രഖ്യാപിച്ച പദ്ധതിയാണിത്.

life mission kerala
ചിത്രത്തിനു കടപ്പാട് – mathrubhumi.com

എന്താണ് ലക്ഷ്യം

കേരളത്തിലെ 5 ലക്ഷത്തിലധികം വരുന്ന കുടുംബങ്ങൾക്ക് സമയബന്ധിതമായി (3 – 4 വർഷം കൊണ്ട്) ഭവനങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചു നൽകുക.

എന്തായിരുന്നു നിലവിലുണ്ടായിരുന്ന അവസ്ഥ:

കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന പദ്ധതികൾ വഴി പ്രതിവർഷം പരമാവധി 20000 വീടുകളാണു‍ നൽകിവന്നത്. അവയിൽ പലതും പൂര്‍ത്തിയാകാതെ പാതിവഴിയിൽ നിന്നുപോയി. എല്ലാ വീടുകളും പൂര്‍ത്തിയാക്കാനായാൽ തന്നെ 5 ലക്ഷം പേർക്ക് വീടു ലഭിക്കാൻ നിലവിലെ അവസ്ഥയിൽ 25 വർഷം വേണ്ടിവരുമായിരുന്നു.

എങ്ങനെ ലക്ഷ്യം നേടും

5 ലക്ഷം ഭവനരഹിതര്‍ക്ക് ഭവനങ്ങള്‍ ലഭ്യമാക്കുക എന്ന ലക്ഷ്യം നേടാനാണ് മിഷൻ പ്രഖ്യാപിച്ചത്. ഇതിനായി-

  • നിലവിൽ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്ന പദ്ധതികളെ ഒരുമിപ്പിച്ചു.
  • പുതിയ പദ്ധതികൾ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
  • സര്‍ക്കാര്‍ നൽകിക്കൊണ്ടിരുന്ന തുകയ്ക്ക് വാസയോഗ്യമായ ഭവനങ്ങൾ പണിയാൻ കഴിയാതിരുന്നതിനാലാണ് നിര്‍ദ്ധനരായ ആളുകള്‍ക്ക് ഭവനങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാക്കാൻ കഴിയാത്തത്, അതിനാൽ തുക 4 ലക്ഷമായി ഉയര്‍ത്തി.
  • അധികമായി കണ്ടെത്തേണ്ട തുക തദ്ദേശഭരണ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ വഴിയും സര്‍ക്കാര്‍ വായ്പയെടുത്തും നൽകുന്നതിനു തീരുമാനിച്ചു.
  • കേന്ദ്രസര്‍ക്കാര്‍ സഹായത്താൽ നടപ്പാക്കുന്ന പദ്ധതികള്‍ക്കും അധിക തുക ലഭ്യമാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ വീടുകളുടെ വിശദാംശങ്ങള്‍ എന്താണ്

മിഷന്റെ ആദ്യഘട്ടമാണ് നിലവിൽ പൂര്‍ത്തിയായത്. ഇതിൽ 2,14,144 വീടുകളാണ് പൂര്‍ത്തിയാക്കിയത്. മൂന്ന് രീതിയിലാണ് ഇവ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയിട്ടുള്ളത്.

1) മുടങ്ങിക്കിടന്ന 52050 എണ്ണം പൂർത്തീകരിച്ചു. ചെലവ് 850 കോടി. പൂര്‍ണ്ണാമായും സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാര്‍ ചെലവഴിച്ചു.

2) Sc/ST /Fisheries വകുപ്പുകളിലൂടെ പൂർണ്ണമായും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പണം ഉപയോഗിച്ച് 23274 വീടുകൾ നിർമ്മിച്ചു. (ST വിഭാഗത്തിന് 6 ലക്ഷം രൂപയാണ് നൽകുന്നത്.)

3) ലൈഫ് പദ്ധതികള്‍ വഴി. മൂന്നുതരം ലൈഫ് പദ്ധതികളാണ് ഉള്ളത്.

(a) പൂര്‍ണ്ണമായും സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാരിന്റെ ഫണ്ടുപയോഗിച്ച്, ഗ്രാമ പഞ്ചായത്തുകളിൽ ലൈഫ് സർവ്വേയിലൂടെ കണ്ടെത്തിയ ഭൂമിയുള്ള ഭവന രഹിതരുടെ ഭവന നിർമ്മാണം. 75036 വീട് പൂർത്തീകരിച്ചു. ത്രിതല പഞ്ചായത്തുകളുടെ വിഹിതം, സംസ്ഥാന ബജറ്റിൽ നിന്നുള്ള ഗ്രാന്റ്, സര്‍ക്കാർ വായ്പയായി എടുത്ത തുക എന്നിവയിലൂടെയാണ് പണം കണ്ടെത്തി. 3000 കോടി രൂപയാണ് കേരള സർക്കാർ വായ്പയെടുത്തത്. 25 വർഷം കൊണ്ട് ചെയ്യുന്ന പണി ഒന്നിച്ചു ചെയ്യുന്നതിനാൽ, തുടര്‍ന്നു വരുന്ന വര്‍ഷങ്ങളിൽ ഭവനനിര്‍മ്മാണത്തിനു മുടക്കേണ്ട പണം വായ്പതിരിച്ചടയ്ക്കാൻ ഉപയോഗിക്കാം. ഇത് 15 വർഷം കൊണ്ട് സർക്കാർ തിരിച്ചടയ്ക്കും. 20% ആണ് പഞ്ചായത്തുകളുടെ വിഹിതം. ഈ പണം കേരള സർക്കാർ ബജറ്റിൽ ഉൾപ്പെടുത്തി പഞ്ചായത്തുകൾക്ക് നല്കുന്ന പണമാണ്. അതായത് ഈ പദ്ധതിയും പൂർണ്ണമായും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ പണം ഉപയാേഗിച്ചുള്ളതാണ്.

(b) PMAY(ഗ്രാമം) – ഈ പദ്ധതിക്ക് കേന്ദ്ര സഹായം ഉണ്ട്. ഒരു വീടിന് 72000 രൂപ. കഴിഞ്ഞ 2 വർത്തിനിടയ്ക്ക് 16640 വീടുകൾ പൂർത്തിയാക്കി. 72000 രൂപ കഴിച്ചുള്ള 3,28000 രൂപയും സംസ്ഥാനത്തിന്റേതാണ്. 82% തുക സംസ്ഥാനം മുടക്കുന്നു.

(c) PMAY(നഗരം) – ഈ പദ്ധതി നഗരങ്ങളിൽ മാത്രമാണുള്ളത്. 47144 വീടുകൾ പൂര്‍ത്തിയാക്കി. കേന്ദ്ര സഹായം ഒരു വീടിന് 1.5 ലക്ഷം. ബാക്കി 2.5 ലക്ഷം സംസ്ഥാനത്തിന്റേത്. നഗരസഭയ്ക്ക് കേരള സർക്കാർ നല്കിയ പ്ലാൻ ഫണ്ടും കേരള സർക്കാർ നല്കുന്ന ഗ്രാന്റും ഉപയോഗിച്ച് ഈ തുക കണ്ടെത്തുന്നു. ഇതിനായും 1000 കോടി രൂപ സർക്കാർ ഹഡ്കോയിൽ നിന്നും വായ്പ എടുത്തിട്ടുണ്ട്. ഈ പദ്ധതിയിൽ 62.5% തുക സംസ്ഥാനത്തിന്റേതാണ്.

PMAY പദ്ധതികളിൽ പണത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും സംസ്ഥാനം മുടക്കിയിട്ടും ഈ പദ്ധതികളുടെ പേര് PMAY Life Mission എന്നുതന്നെയാണ്. പേരുമാറ്റി മാജിക് നടത്തിയിട്ടില്ല.

ഇതിനൊക്കെ വല്ല കണക്കും ഉണ്ടോ?

214144 പേരുടെയും പേരും ,വിലാസവും ,തദ്ദേശസ്ഥാപനവും ,ഫോൺ നമ്പരും ലൈഫ്മിഷൻ സൈറ്റിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആർക്കും പരിശോധിക്കാം.

ചുരുക്കി പറയാമോ

ആകെ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ വീടുകൾ – 2,14,144

സംസ്ഥാന വിഹിതം – 90.35% (₹7738.792 കോടി)

കേന്ദ്രവിഹിതം – 9.65% (₹82.70 കോടി)

പിൻകുറിപ്പ്

കേന്ദ്രവിഹിതം സംസ്ഥാാനത്തിന്റെ അവകാശമാണ്. അമ്പതുശതമാനം കേന്ദ്രവിഹിതമെങ്കിലും കിട്ടാൻ സംസ്ഥനത്തിന് അര്‍ഹതയില്ലേ? പോട്ടെ, PMAYയിൽ പൂര്‍ത്തിയാക്കിയ വീടുകളുടെ മുഴുവൻ തുകയും കേന്ദ്രം നൽകാൻ തയ്യാറാകേണ്ടതല്ലേ.

മാതൃകയായ
ലേഖനം,ശാസ്ത്രം

അധിവർഷം എങ്ങനെയുണ്ടായി?

അധിദിവസം - ഫെബ്രുവരി 29

ജൂലി ജനിച്ചത് 16 കൊല്ലം മുമ്പായിരുന്നു എങ്കിലും അവൾക്ക് 4 ജന്മദിനങ്ങളേ ആഘോഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞുള്ളു. അവൾ ജനിച്ച ദിവസം ഏത്? സ്കൂളിലൊക്കെ പഠിക്കുമ്പോൾ സ്ഥിരം കേട്ടിരുന്നതാണ് ഇത്തരം ഒരു ചോദ്യം. അവൾ ജനിച്ചത് ഫെബ്രുവരി 29ന് അഥവാ ലീപ്ദിനത്തിലാണെന്ന് നാം ഉത്തരം പറയും. അതായത് സാധാരണ ഫെബ്രുവരി മാസത്തിൽ 28 ദിവസങ്ങളാണ് ഉള്ളതെങ്കിലും അധിവര്‍ഷങ്ങളിൽ അത് 29 ആയിരിക്കും. ഇങ്ങനെ അധികമായി ഒരു ദിവസം ഫെബ്രുവരിയോടു കൂടി ചേര്‍ക്കുന്നത് നാലു വര്‍ഷം കൂടുമ്പോഴാണ്. എന്താണ് അധിവർഷം, എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ദിവസം കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കുന്നത്?

ഭൂമിയുടെ പരിക്രമണത്തിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യവും (ഒരു വര്‍ഷം പൂര്‍ത്തിയാക്കാനെടുക്കുന്ന സമയം) അതിനെടുക്കുന്ന ദിവസങ്ങളും തമ്മുലുള്ള ഗണിതപരമായ പൊരുത്തമില്ലായ്മ പരിഹരിക്കുന്നതിനായാണ് ഇങ്ങനെ ഒരു ക്രമീകരണം വേണ്ടിവന്നത്. ഒരു സാധാരണ വര്‍ഷം എന്നു പറയുന്നത് 365 ദിവസദിങ്ങളാണല്ലോ. എന്നാൽ ഭൂമി ഒരു പരിക്രമണം പൂര്‍ത്തിയാക്കുന്നതിനു് ഏകദേശം 365.2422 ദിവസങ്ങള്‍ (365 ദിവസം, 5 മണിക്കൂര്‍, 48 മിനിറ്റ്, 46 സെക്കന്റ്) എടുക്കും. ഇതിലെ 0.2422 ദിവസങ്ങള്‍, അതായത് ഒരു ദിവസത്തിന്റെ ഏകദേശം ¼ ഭാഗം വിട്ടുകളഞ്ഞാണ് നാം ഓരോ വര്‍ഷത്തെയും 365 എന്ന പൂർണ്ണ സംഖ്യയാക്കി നിലനിര്‍ത്തുന്നത്. അങ്ങനെ നാലു വര്‍ഷം കൂടുമ്പോൾ ഒരു പൂര്‍ണ്ണ ദിവസത്തെ നമുക്ക് ഒഴിവാക്കേണ്ടി വരുന്നു. ഇങ്ങനെ നൂറു വര്‍ഷം ആവര്‍ത്തിച്ചാൽ ഏകദേശം 25 ദിവസങ്ങള്‍ നമുക്ക് നഷ്ടമാകും. ഋതുക്കളുടെ ആവര്‍ത്തനം, സമരാത്രദിനങ്ങള്‍ (വിഷു), അയനാന്തങ്ങള്‍ എന്നിവയൊക്കെ വ്യത്യാസപ്പെടും. ഡിസംബറിൽ മഞ്ഞുപെയ്യാതാകും, ജൂണിൽ മഴ വരാതാകും വസന്തം സമയം തെറ്റി വരും.

ഓരോ നാലു വര്‍ഷം കൂടുമ്പോഴും ഒരു ദിവസം വീതം നഷ്ടപ്പെടുന്നത് പരിഹരിക്കാനെന്താണ് മാര്‍ഗ്ഗം? ഓരോ നാലാം വ‍ർഷവും ഒരു ദിവസം കലണ്ടറിൽ അധികമായി ചേര്‍ക്കുക തന്നെ. അങ്ങനെയാണ് കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങളുള്ള മാസമായ ഫെബ്രുവരിക്ക് ഓരോ നാലാം വര്‍ഷവും ഒരു അധികദിനം നൽകി ഈ പ്രശ്നം പരിഹരിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. 4 കൊണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും ഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വർഷങ്ങളിലെ ഫെബ്രുവരിക്കാണ് ഇങ്ങനെ അധിക ദിവസങ്ങള്‍ നൽകിയത്. ഇങ്ങനെ അധികദിവസം ലഭിക്കുന്ന വര്‍ഷങ്ങളെ അധിവര്‍ഷങ്ങൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഫെബ്രുവരി 29നെ അധിദിവസം എന്നും വിളിക്കാം. ഇതോടെ പ്രശ്നത്തിനു പൂര്‍ണ്ണ പരിഹാരമാകുമോ? ഒരു വര്‍ഷത്തിന്റെ കൃത്യമായ ദൈര്‍ഘ്യം 365 ദിവസവും 6 മണിക്കൂറും ആയിരുന്നെങ്കിൽ പ്രശ്നം പൂര്‍ണ്ണമായും പരിഹരിക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ വര്‍ഷത്തിന്റെ ദൈര്‍ഘ്യം 365 ദിവസം, 5 മണിക്കൂര്‍, 48 മിനിറ്റ്, 46 സെക്കന്റ് എന്നു നാം കണ്ടതല്ലേ. അതിനര്‍ത്ഥം ഓരോ അധിവര്‍ഷത്തിലും ഏകദേശം 45 മിനിറ്റ് സമയം നാം അധികമായി ചേര്‍ത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഓരോ അധിവര്‍ഷത്തിലും അധികമായി ചേര്‍ക്കുന്ന 45 മിനിറ്റുകള്‍ കൂടിക്കൂടി 400 വര്‍ഷങ്ങൾ കഴിയുമ്പോൾ ഏകദേശം മൂന്നു ദിവസങ്ങള്‍ നാം അധികമായി ചേര്‍ക്കുന്ന അവസ്ഥ വരുന്നു. ഇതെങ്ങനെ പരിഹരിക്കാം? ഓരോ 400 വര്‍ഷത്തിലും ഇടക്കു വരുന്ന ഏതെങ്കിലും മൂന്ന് അധിവര്‍ഷങ്ങൾ വേണ്ടെന്നു വയ്ക്കുക, അത്രതന്നെ. അതിനാൽ ഓരോ 400 വര്‍ഷത്തിലും 100കൊണ്ടുഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന വര്‍ഷങ്ങളിൽ വരുന്ന ആദ്യത്തെ മുന്നുവര്‍ഷങ്ങളുടെ അധിദിനങ്ങള്‍ എടുത്തു മാറ്റുന്നു. എന്നാൽ 100കൊണ്ടു ഹരിക്കാൻ കഴിയുന്ന നാലാമത്തെ വര്‍ഷത്തിന്റെ (അതിനെ 400 കൊണ്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും ഹരിക്കാൻ സാധിക്കും) അധിവര്‍ഷ പദവി എടുത്തു കളയുകയില്ല. ഉദാഹരണത്തിന് 1700, 1800, 1900 ഇവ അധിവര്‍ഷങ്ങള്‍ ആവുകയില്ല. എന്നാൽ 2000 അധിവര്‍ഷമായി നിലനിൽക്കും. (അതിനെ 400 കൊണ്ടു പൂര്‍ണ്ണമായും ഹരിക്കാം). 2100 അധിവര്‍ഷമായിരിക്കും പക്ഷേ 2400 അധിവര്‍ഷമായിരിക്കില്ല.

ഇനി പറയൂ … പ്രശ്നം പൂര്‍ണ്ണമായും പരിഹരിക്കപ്പെട്ടോ?

മാതൃകയായ
ലേഖനം,ശാസ്ത്രം

അയനം, വിഷു പിന്നെ നേരത്തേ പൂക്കുന്ന കണിക്കൊന്ന

വിഷു എത്തുന്നതിനും മുമ്പേ പൂക്കുന്ന കണിക്കൊന്നകളെ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ, വിഷുക്കണി ഒരുക്കാറാകുമ്പോഴേക്കും മിക്കവാറും മരങ്ങളിൽ പൂക്കളെല്ലാം തീര്‍ന്നിട്ടുണ്ടാകും. മുമ്പൊക്കെ കൃത്യമായും വിഷുക്കാലത്തുതന്നെ കണിക്കൊന്നകൾ പൂത്തിരിക്കണം, പിന്നെ ഇപ്പോഴെന്തേ? അതറിയാൻ മറ്റുചിലതുകൂടി അറിയണം.

സൂര്യന്റെ അയനചലനം

അയനവും വിഷുവവും

സൂര്യനെ ചുറ്റുന്ന ഭൂമിയുടെ പരിക്രമണ അക്ഷവും, ഭൂമിയുടെ സ്വയം ഭ്രമണത്തിന്റെ (ഭ്രമണത്തിന്റെ) അക്ഷവും തമ്മിൽ 23½ ഡിഗ്രി ചരിവുണ്ട്. അതിനാൽ വര്‍ഷത്തിൽ ഓരോ സമയത്തും സൂര്യരശ്മികള്‍ ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്നതിന്റെ ചരിവ് (കോണളവ്) വ്യത്യാസപ്പെട്ടിരിക്കും.

ജൂൺ 21നും ഡിസംബര്‍ 21നും സൂര്യരശ്മികൾ പരമാവധി ചരിഞ്ഞാണ് ഭൂമിയിൽ പതിക്കുന്നത്. ജൂണ്‍ 21ന് ഉദയസമയത്ത് സൂര്യരശ്മികൾ വടക്കുനിന്നും 23½° ചരിഞ്ഞു പതിക്കുന്നതുമൂലം സൂര്യൻ 23½° വടക്കുമാറി ഉദിച്ചതായാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്. പിന്നീട് ഓരോദിവസവും ഈ ചരിവു കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വരികയും സെപ്തംബര്‍ 23നു സൂര്യരശ്മികൾ ഭൂമദ്ധ്യരേഖയ്ക്ക് ലംബമായി പതിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അന്നത്തെ സൂര്യോദയം നാം നേർ കിഴക്കായി കാണുന്നു. പിന്നീട് സൂര്യരശ്മികളുടെ ചരിവ് തെക്കോട്ടു കൂടിക്കൂടി വരികയും ഡിസംബര്‍ 21ന് പരമാവധിയായ 23½° തെക്ക് എത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനാൽ അന്നത്തെ സൂര്യോദയം നാം കാണുന്നത് 23½° തെക്കായാണ്. വീണ്ടും സൂര്യന്റെ ഉദയം വടക്കോട്ടു നീങ്ങുകയും മാര്‍ച്ച് 20ന് വീണ്ടും നേര്‍കിഴക്ക് ഉദിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ചക്രം വര്‍ഷാവര്‍ഷം ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു. സൂര്യൻ വടക്കോട്ടും തെക്കോട്ടും മാറിമാറി സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന തോന്നലാണ് ഇത് ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഇങ്ങനെ ഉദയസമയത്ത് സൂര്യനുണ്ടാകുന്ന സ്ഥാനമാറ്റത്തെയാണ് അയന ചലനം എന്നു വിളിക്കുന്നത്.

അയനാന്തം

സൂര്യൻ പരമാവധി വടക്ക് എത്തുന്നതിനെ ഉത്തരഅയനാന്തം എന്നും പരമാവധി തെക്ക് എത്തുന്നതിനെ ദക്ഷിണഅയനാന്തം എന്നും വിളിക്കുന്നു. ഉത്തര അയനാന്തത്തിൽ (ജൂണ്‍ 21) ഉത്തരാര്‍ദ്ധഗോളത്തിൽ പകൽ കൂടുതലും രാത്രി കുറവുമായിരിക്കും. ഉത്തരായന കാലത്ത് സൂര്യപ്രകാശം ഉത്തരാര്‍ദ്ധഗോളത്തിൽ ലംബമായി പതിക്കുന്നതുമൂലം അവിടെ ചൂടു കൂടുതലായിരിക്കുകയും വേനൽ അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ദക്ഷിണാര്‍ദ്ധഗോളത്തിൽ മറിച്ചും. ദക്ഷിണ അയനാന്തത്തിൽ (ഡിസംബര്‍ 21) ദക്ഷിണാര്‍ദ്ധഗോളത്തിൽ പകൽ കൂടുതലും രാത്രി കുറവും ആയിരിക്കും. ഉത്തരാർദ്ധഗോളത്തിൽ തിരിച്ചും.

വിഷുവം അഥവാ വിഷു

സൂര്യൻ നേര്‍കിഴക്ക് ഉദിക്കുന്ന ദിവസമാണ് വിഷുവും. അന്ന് പകലിന്റെയും രാത്രിയുടെയും ദൈർഘ്യം ഭൂമിയിൽ എല്ലായിടത്തും തുല്യമായിരിക്കും. തെക്കുനിന്നും വടക്കോട്ടുള്ള സഞ്ചാരത്തിനിടയിൽ (ഉത്തരായന കാലത്ത്) വരുന്ന വിഷുവം ആണ് മഹാവിഷുവം. ഉത്തരാർത്ഥഗോളത്തിൽ ഇക്കാലത്ത് വസന്തമായതിനാൽ ഇതിനെ വസന്തവിഷുവം എന്നും ഇത് സംഭവിക്കുന്നത് മാര്‍ച്ച് 20ന് ആയതിനാൽ ഇതിനെ മാര്‍ച്ച് വിഷുവം എന്നും വിളിക്കുന്നു. ദക്ഷിണായനത്തിൽ സംഭവിക്കുന്ന വിഷുവമാണ് അപരവിഷുവം. ഇത് സെപ്തംബർ 23ന് ആണ് സംഭവിക്കുന്നത്.

വിഷുവും വര്‍ഷാരംഭവും

ഏകദേശം 2500 വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ്, സൂര്യൻ മേടം നക്ഷത്രഗണത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ (മേഷാദിയിൽ) എത്തുന്ന സമയം ആയിരുന്നു വിഷുവം സംഭവിച്ചിരുന്നത്. അതിനാൽ വര്‍ഷാരംഭമായി വസന്തവിഷുവത്തെ പരിഗണിച്ചിരുന്നു. മലയാളം കലണ്ടര്‍ പ്രകാരം മേടം 1ന് ആയിരുന്നു ഇപ്രകാരം വിഷുവം സംഭവിച്ചിരുന്നത്. ഇന്നും നാം ഈ ദിവസത്തെ വിഷു ആയി കരുതി ആഘോഷിച്ചുവരുന്നു.

വിഷുവിന്റെ മാറ്റം

പമ്പരം കറങ്ങുമ്പോൾ അതിന്റെ തണ്ടിന് ഒരു ആട്ടമുണ്ടാകാറുണ്ടല്ലോ, അതുപോലെ ഭൂമിയുടെ അച്ചുതണ്ടിനുണ്ടാകുന്ന ഒരു ആട്ടം മൂലം (പുരസ്സരണം) വിഷുവസ്ഥാനം ഓരോ 72 വര്‍ഷം കൂടൂമ്പോഴും ഏകദേശം 1‍ ഡിഗ്രി വീതം പടിഞ്ഞാറേക്ക് മാറും. അതായത് വിഷു ഏകദേശം ഒരു ദിവസം പിന്നിലേക്ക് മാറും. അതിനുസരിച്ച് വിഷുവസ്ഥാനവും സമയവും മാറും. അങ്ങനെ മാറിയതിനാൽ നിലവിലെ വിഷുവസ്ഥാനം മേടത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ നിന്നും മീനത്തിലെത്തി നില്ക്കുകയാണ്. മീനം 7നാണ് ഈ വര്‍ഷത്തെ വസന്തവിഷുവം. എ.ഡി. 2600 ആകുമ്പോഴേക്കും വിഷുവം കുംഭത്തിൽ എത്തും. നക്ഷത്രരാശികളുടെ ആധുനിക സ്ഥാന നിര്‍ണ്ണയപ്രകാരം ബി.സി. 68ൽ ആണ് വിഷുവസ്ഥാനം മീനത്തിൽ എത്തിയത്. ബി.സി. 1866ൽ അത് ഇടവത്തിൽ നിന്നും മേടത്തിലേക്ക് മാറി.

കണിക്കൊന്നയ്ക്ക് കലണ്ടര്‍ നോക്കേണ്ട

മഏകദേശം 2500 വർഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പ് മേഷാദിയിൽ ആയിരുന്നു വിഷുവം എന്ന് പറ‍ഞ്ഞല്ലോ. അതിനാൽ മേടം 1ന് വിഷു വരുന്ന രീതിയിൽ ആണ് കൊല്ലവര്‍ഷ കലണ്ടര്‍ തയ്യാറാക്കിയത്. കലണ്ടര്‍ തയ്യാറാക്കുന്നസമയത്ത് വിഷുവമാറ്റം പരിഗണിക്കാതിരുന്നതോ, അഥവാ പുരസ്സരണം എന്ന പ്രതിഭാസം നമുക്ക് മനസ്സിലാകാതിരുന്നതോ ആകണം മേടം 1 തന്നെ വിഷുവമായി കൊല്ലവര്‍ഷ കലണ്ടറിൽ നിശ്ചയിക്കാൻ കാരണം. പിന്നീടു വന്നവരാരും തന്നെ കലണ്ടര്‍ പരിഷ്കരിക്കാൻ താല്പര്യം കാട്ടിയതുമില്ല. എന്തായാലും മീനം 7ന്റെ വിഷു നാമിപ്പോഴും മേടം 1ന് ആഘോഷിക്കുന്നു. എന്നാൽ വിഷു കൃത്യമായി ആഘോഷിക്കുന്ന ഒരു കൂട്ടരുണ്ട്, നമ്മുടെ കണിക്കൊന്ന. അത് കൃത്യം മീനമാസം തന്നെ പൂത്തുലയുന്നത് നാം കാണാറുള്ളതാണല്ലോ.

വിഷു ആയോ എന്നറിയാൻ കണിക്കൊന്നയ്ക്ക് കലണ്ടര്‍ നോക്കേണ്ടല്ലോ.

മാതൃകയായ
ലേഖനം,ശാസ്ത്രം

ഹിമാലയത്തിലെ ചെട്ടിപ്പൂവ്

“മനോഹരമായ പൂക്കളുള്ള ചെടിയുടെ ഫോട്ടോ കണ്ടല്ലോ. ഇത് ആമ്പലോ,താമരയോ?”

“താമരയല്ല, ആ പൂവ് കണ്ടില്ലേ, താമരപ്പൂവിന്റെ ദളങ്ങള്‍ ഇങ്ങനെയല്ല .. താമരയിലയുടെ അരികുകളിൽ ഇങ്ങനെ ഞുറിവുകൾ കാണില്ലല്ലോ, അപ്പോ ഇത് ആമ്പൽ തന്നെ. ഒരു പക്ഷേ ഇത് സാധാരണ ആമ്പലായിരിക്കില്ല, പാടങ്ങളിലൊക്കെ കാണുന്ന തരത്തിലുള്ള നെയ്തലാമ്പലായിരിക്കും.”

“എന്നാലേ, ഇത് ആമ്പലുമല്ല, താമരയും അല്ല, വളരുന്നത് പാടത്തുമല്ല.”

“അല്ലേ?”

“അല്ല.“

“പിന്നെ?”

“ഇത് ഒരുതരം ചെട്ടിപ്പൂവാണ്. ജമന്തി എന്നും പറയാം.”

“ചെട്ടിപ്പൂവോ? ജമന്തിയോ? പന്നേ… കളിപ്പിക്കല്ലേ … ഇത് ആമ്പൽ തന്നെ.”

“ശരിക്കും ഇത് ഒരുതരം ചെട്ടിപ്പൂവുതന്നെയാണ്. ഇംഗ്ലീഷിൽ Marsh Marigold എന്നാണ് വിളിക്കുന്നത്. വേണമെങ്കിൽ നമുക്ക് കുളച്ചെട്ടി എന്നോ മറ്റോ വിളിക്കാം. ഇത് പലനിറത്തിൽ കാണാറുണ്ട്. മഞ്ഞനിറത്തിലുള്ളവയാണ് കൂടുതലും. 2000 മുതൽ 3500 വരെ മീറ്റർ ഉയരത്തിൽ പടിഞ്ഞാറൻ ഹിമാലയത്തിലും പിന്നെ പാകിസ്ഥാൻ, അഫ്ഗാനിസ്ഥാൻ എന്നീ രാജ്യങ്ങളുടെ മലനിരകളിലും മാത്രം കാണപ്പെടുന്നവയാണ് ചിത്രത്തിൽ കണ്ട വെള്ള പൂക്കളോടുകൂടി ചെടികൾ.”

“ഹമ്പട, അപ്പോ ഇത് എവിടെനിന്നുള്ളതാണ്?”

“ഇത് കാശ്മീരിലെ ഗാന്ദ‍ർബൽ ജില്ലയിലെ ഹിമാലയ നിരകളിൽനിന്നും എടുത്ത ഫോട്ടോയാണ്.”

“ഇതുകണ്ടാൽ ആമ്പൽ പോലെ തന്നെയുണ്ടല്ലോ. അപ്പോൾ ഇതിന് ആമ്പലുമായി എന്തു വ്യത്യാസമാണ് ഉള്ളത്?”

“ആമ്പലും കുളച്ചെട്ടിയും ജലജന്യമായ സസ്യങ്ങളാണ്. അതിനാലാകാം ഇവരണ്ടിനും വെള്ളത്തെ അതിജീവിക്കാനും വെള്ളത്തിൽ വളരാനുമുള്ള അനുകൂലനങ്ങള്‍ കാഴ്ചയിൽ ഒരുപോലെ ഉള്ളത്. ആമ്പൽ നിംഫേസീ കുടുംബത്തിൽ പെട്ട സസ്യമാണ്. കുളച്ചെട്ടി റാണുൺകുലേസീ എന്ന കുടുംബത്തിൽ പെട്ടതും. ഇതിൽ കൂടുതൽ അറിയണമെങ്കിൽ, സോറീ മക്കളേ, പോയി ടിച്ചറോട് ചോദിച്ചുനോക്കൂ …”

മാതൃകയായ
ലേഖനം,സാമൂഹ്യം

ശ്രീരാം വെങ്കിട്ടരാമന്റെ അറസ്റ്റും എം.എം. മണിയുടെ പ്രസംഗവും ചില കു-ചിന്തകളും

ശ്രീറാം വെങ്കിട്ടരാമൻ, എം.എം. മണി, കൊല്ലപ്പെട്ട കെ മുഹമ്മദ് ബഷീർ

ശ്രീരാം വെങ്കിട്ടരാമന്റെ അറസ്റ്റും എം.എം. മണിയുടെ മുൻ പ്രസംഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഞാനിട്ട പോസ്റ്റിലെ അശാസ്ത്രീയത ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പ്രിയ സുഹൃത്ത് Arun Ravi നടത്തിയ അഭിപ്രായ പ്രകടനം ശ്രദ്ധേയമാണ്. ശ്രീരാം വെങ്കിട്ടരാമൻ മദ്യപിച്ച് ഒരു അപകടമുണ്ടാക്കുകയും അതിൽ ഒരാൾ മരണപ്പെടുകയും ചെയ്തു എന്നതുകൊണ്ട് അയാളുടെ മുൻകാല പ്രവൃത്തികളെല്ലാം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് കരുതാനാകില്ല എന്നാണ് അരുൺ ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത്. ഈ വിഷയം ഒന്നുകൂടി പരിശോധിക്കുകയാണിവിടെ.

Continue reading
മാതൃകയായ
ലേഖനം,ശാസ്ത്രം

ജീവൻ ശരീരത്തിൽ എവിടെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു?

എല്ലാത്തിനും ശാസ്ത്രീയതെളിവുകൾ വേണമെന്ന് പറയുന്ന ഭൗദീകവാദികളോടും ചോദിക്കുന്നു ജീവൻ ശരീരത്തിൽ എവിടെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നു?തെളിവ് തരാമോ?

സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ വന്ന ഒരു ചോദ്യമാണ്. ഇതേ തുടര്‍ന്ന് ശാസ്ത്രവാദികളും ശാസ്ത്രവിരോധികളും ഇരുപക്ഷത്തുനിന്നും വാദങ്ങളുമായി രംഗത്തെത്തി. പൊതുവിൽ, ശാസ്ത്രവാദികള്‍ക്കാര്‍ക്കും തൃപ്തികരമായ ഒരു ഉത്തരം നൽകാൻ സാധിച്ചില്ല.

യഥാര്‍ത്ഥത്തിൽ ഈ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാൻ ചില പരിമിതികള്‍ ഉണ്ട്. അത് ചോദ്യത്തിന്റെ അഥവാ ചോദ്യകര്‍ത്താവ് പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഉത്തരത്തിന്റെ പരിമിതിയാണു കാരണം ചോദ്യം തെറ്റാണ്, തെറ്റായ ചോദ്യത്തിനു ശരിയായ ഉത്തരം നൽകാൻ സാധ്യല്ല. എന്നാൽ അതുകൊണ്ട് ചോദ്യകർത്താവ് അറിവില്ലാത്തയാളാണ് എന്ന് അർത്ഥമില്ല. സമൂഹത്തിന്റെ ഒരു പൊതുബോധത്തിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് ചോദ്യം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. 

എന്താണ് കൃത്യമായ ഉത്തരം പറയാതെ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്നത്?

ഉത്തരത്തിൽ എത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ചില കാര്യങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കാം.

  1. ജീവൻ, ആത്മാവ്, പ്രാണൻ എന്നെല്ലാം അർത്ഥമാക്കുന്നതും ഇംഗ്ലീഷിൽ Soul എന്നു വിളിക്കുന്നതുമായ ഒന്ന് നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ ഉള്ളതുകൊണ്ടാണ് നാം ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്നാണ് പുരാതന കാലം മുതൽ മനുഷ്യൻ ചിന്തിച്ചിരുന്നത്. ഒരാൾ മരണപ്പെടുമ്പോൾ ഇപ്പറയുന്ന പ്രാണൻ (ജീവൻ) ശരീരത്തിൽ നിന്നും പൂറത്തുപോകുന്നു എന്നും കരുതിയിരുന്നു. (ഇത് വായു പോലെ ഒന്നാണെന്നാണ് പലരും കരുതുന്നത്. ഒരാൾ മരിച്ചാൽ കാറ്റുപോയി എന്ന് പറയുന്ന രീതി ഇന്നും ഉണ്ടല്ലോ.) ഈ ജീവന്/ആത്മാവിന് പിന്നീട് മറ്റൊരു ശരീരം ധരിക്കാനോ, അഥവാ ശരീരമില്ലാതെ തന്നെ അനാദി കാലം നിലനില്ക്കാനോ സാധിക്കും എന്ന് വിശ്വസിക്കുന്നവർ ഇന്നും ധാരാളമുണ്ട്. ഈ പൊതുബോധത്തിൽ നിന്നാണ് മേൽ പറഞ്ഞ ചോദ്യം ഉണ്ടായിട്ടുള്ളത്. സമൂഹത്തിന്റെ പൊതു ധാരണ ഇതായിരിക്കെ, ചോദ്യം ചോദിച്ചയാളെ കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടതില്ല.
  2. പ്രാണൻ ഏതാണ്ട് നെഞ്ച് ഭാഗത്താണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് എന്ന് പൊതുവെ വിശ്വസിക്കുന്നു. ഭയം, സന്തോഷം, സങ്കടം തുടങ്ങിയ വികാരങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ് വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതും ശ്വാസഗതി ഉയരുന്നതും ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാൻ കാരണമായിരിക്കാം. ഞാൻ എന്നുപറയുമ്പോൾ എല്ലാവരും നെഞ്ചത്ത് കൈ വയ്ക്കുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ. പ്രിയപ്പെട്ടവരെ നമ്മൾ എന്റെ ചങ്കേ, കരളേ എന്നെല്ലാമാണല്ലോ വിളിക്കുന്നത്. നീ എന്റെ ജീവനാണ് എന്നു പറയുമ്പോഴും, ആ ജീവൻ നെഞ്ചിലാണെന്ന് നമ്മൾ അനുമാനിക്കുന്നു. നെഞ്ചിനുള്ളിൽ നീയാണ് എന്ന ഗാനം ഓർമ്മയില്ലേ? ഒരാൾ മരണപ്പെടുമ്പോൾ ഹൃദയമിടിപ്പ്, ശ്വാസോഛ്വാസം എന്നിവ നിലക്കുന്നത് ഈ ധാരണക്ക് ബലം പകരുന്നു.
  3. അപ്പോൾ ജീവൻ അഥവാ പ്രാണൻ നെഞ്ചിൽ തന്നെ ആയിരിക്കേണ്ടേ? അതിന് ശാസ്ത്രം മറുപടി പറയാത്തത് എന്തുകൊണ്ട്? – ഇതാണ് ചോദ്യത്തിന്റെ ധ്വനി. പ്രാണൻ എന്ന ‘ഒരൊറ്റ വസ്തു‘ ഇല്ല എന്നതാണ് ഉത്തരം പറയാൻ പ്രയാസമുണ്ടാക്കുന്ന കാര്യം. ജീവൻ എന്ന ‘ഒരൊറ്റ അസ്തിത്വം‘ ഇല്ല. അതിനാൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനത്തായി നിലനില്ക്കുന്നില്ല. 

ജീവൻ എന്നൊന്ന് ഇല്ല എന്നാണോ പറഞ്ഞുവരുന്നത്? 

അതെ, ജീവൻ എന്ന ‘ഒന്ന്‘ ഇല്ല. അത് ഒരുകൂട്ടം സവിശേഷതകളുടെ ആകെ തുകയാണ്. ജീവന് ഭൗതികമോ ഭൗതികേതരമോ ആയ ‘ഒറ്റ അസ്തിത്വം‘ ഇല്ല.

ഒരുദാഹരണം പറയാം. നിങ്ങളുടെ കുടുംബം എവിടെയാണ് താമസം – വീട്ടിലാണ്. വീട്ടിൽ ഏത് ഭാഗത്താണ് കുടുംബം ഇരിക്കുന്നത്? ഉത്തരം പറയാൻ കഴിയുമോ? മാതാപിതാക്കളും കുട്ടികളും ഒക്കെ ഒന്നിച്ചു താമസിക്കുന്ന ഒരു വ്യവസ്ഥയാണ് കുടുംബം എന്നത്. അതിന്റെ ആസ്ഥാനം വീടാണ്. എന്നിരുന്നാലും കുടുംബം എന്ന ഒരു വസ്തു ഇല്ല. കുടുംബത്തിന് വീടിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാഗത്ത് കുത്തിയിരിക്കാൻ കഴിയില്ല.

അപ്പോൾ പിന്നെ എന്താണ് ജീവൻ?

ജീവൻ എന്ന പദത്തിന് കൃത്യമായ നിർവചനം നൽകുക പ്രയാസമാണ്. ഒരു ജീവിയിൽ നടക്കുന്ന സംയോജന പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് ഉപചയം (ഉദാ: മാംസ്യസംശ്ലേഷണം,പ്രകാശ സംശ്ലേഷണം). ഒരു ജീവിയിൽ നടക്കുന്ന വിഘടന പ്രവർത്തനങ്ങളാണ് അപചയം (ഉദാ: ശ്വസനം). ഇവ രണ്ടും കൂടി ചേർന്ന പ്രവർത്തനങ്ങളെ ഉപാപചയം എന്നു പറയുന്നു. ചുരുക്കത്തിൽ ജീവികളിൽ നടക്കുന്ന ജീവൽ പ്രവർത്തനങ്ങളെല്ലാം ഉപാപചയ പ്രവർത്തനങ്ങളാണ്. ഉപാപചയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നടക്കുന്ന വസ്തുക്കളെല്ലാം ജീവികളാണ്.

ഒരു ജീവിയെ മറ്റുള്ള ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ നിന്നും വേര്‍തിരിക്കുന്ന സവിശേഷതകളുടെ ആകെ തുകയാണ് ജീവൻ. എന്തൊക്കെയാണ് ഈ സവിശേഷതകൾ?

  1. കോശനിർമ്മിതമായ ഘടന
  2. പ്രജനനം
  3. ഉപാപചയ പ്രവർത്തനങ്ങൾ
  4. സമസ്ഥിതിപാലനം
  5. പാരമ്പര്യം
  6. പ്രതികരണം
  7. വളർച്ചയും വികാസവും
  8. പരിണാമം വഴി ലഭിക്കുന്ന അനുകൂലനം

ഈ സവിശേഷതകളെല്ലാം ഒരു ഭൗതിക വസ്തുവിൽ ഒത്തുചേരുമ്പോൾ അതിനെ ഒരു ജീവി എന്നു നാം വിളിക്കുന്നു. അഥവാ, മറ്റു് ഭൗതിക വസ്തുക്കളിൽ നിന്നും ഒരു ജീവിയെ വ്യത്യാസപ്പെടുത്തുന്ന സവിഷേഷതകളുടെ ആകെ തുകയാണ് ജീവൻ. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ട കാര്യം ‘സവിശേഷതകളുടെ ആകെ തുക‘ എന്നതാണ്. അല്ലാതെ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ ഏതെങ്കിലും ഭാഗത്തു സ്ഥിതിചെയ്യുന്നതും ഇന്ദ്രിയഗോചരമല്ലാത്തതുമായ എന്തോ ഒന്നാണ് ജീവൻ എന്നല്ല.

ജീവൻ എവിടെയും നിലനില്ക്കുന്നില്ലേ?

ഒരു ജീവിയുടെ ശരീരത്തിൽ ആകമാനം അതിന്റെ ജീവൻ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഓരോ കോശത്തിനും ജീവനുണ്ട്. (ജീവനില്ലാത്ത കോശങ്ങളും ശരീരത്തിലുണ്ട്.) കോശത്തിനുള്ളിൽ തന്നെ ധാരാളം ചെറിയ അവയവങ്ങളുണ്ട് (കോശാംഗങ്ങൾ). അവയ്ക്കുും ജീവനുണ്ട്. അതിനപ്പുറം പ്രാണൻ എന്നൊരു വസ്തുവില്ല.

ഒരു ജീവിയിൽ തന്നെ മറ്റു ജീവികളുണ്ട്. ഉദാഹരണത്തിന് മനുഷ്യന്റെ ദഹനവ്യവസ്ഥയിൽ എത്രയോ സൂക്ഷ്മ ജീവികള്‍ പങ്കാളികളാണ്. അവയെല്ലാം നമ്മുടെ ജീവന്റെ ഭാഗമാണോ? നാം അബദ്ധത്തിൽ ഒരു കല്ലു വിഴുങ്ങിയാൽ, ശരീരത്തിൽ ആ കല്ല് ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്ന സ്ഥലം ജീവനുള്ളതാകുമോ? ഇങ്ങനെ കൗതുകകരമായ ചോദ്യങ്ങള്‍ ചോദിക്കാനാകും.

ഇതിനൊക്കെ തെളിവെന്ത്?

  1. ഏതൊരു ജീവകോശത്തിൽ നിന്നും പുതിയ കോശങ്ങളെ വളര്‍ത്തിയെടുക്കാൻ സാധിക്കും. ഒരൊറ്റ കോശത്തിൽ നിന്നുപോലും പുതിയ ജീവിയെ സൃഷ്ടിക്കാൻ സാധിക്കും എന്ന് ക്ലോണിംഗിലൂടെ തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട്.
  2. വ്യക്തിയുടെ മരണ ശേഷം പോലും അവയവങ്ങൾ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു. അവ മറ്റു വ്യക്തികള്‍ക്ക് മാറ്റി വയ്ക്കാറുണ്ട്.
  3. മസ്തിഷ്ക മരണം ബാധിച്ച വ്യക്തിയുടെ ശരീരം യന്ത്രങ്ങളുടെ സഹായത്താൽ ജീവനോടെ നിലനിര്‍ത്താൻ സാധിക്കും.
  4. ശരീരത്തിൽ നിന്നും നീക്കം ചെയ്യപ്പെട്ട അവയവങ്ങള്‍ ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നതിനാലാണ് അവയെ പിന്നീട് മറ്റൊരാൾക്ക് മാറ്റിവയ്ക്കാനാവുന്നത്. പ്രാണൻ ഏതെങ്കിലും ഒരു സ്ഥലത്തായിരുന്നെങ്കിൽ മറ്റുള്ള അവയവങ്ങള്‍ വേര്‍പെടുത്തുന്ന മാത്രയിൽ ജീവനറ്റുപോകേണ്ടതാണ്.

ഗണപതിയുടെ പ്രാണൻ ഉടലിലായിരുന്നോ തലയിലായിരുന്നോ?

പ്രാണൻ ഉടലിലാണ് കുടികൊള്ളുന്നതെന്ന പ്രാചീന വിശ്വാസത്തെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നതാണ് ഗണപതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ഐതീഹ്യം. ബാലകനായ ഗണപതിയുടെ തല നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ ജീവിപ്പിക്കാനായി ആനയുടെ തല ഉടലിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു എന്നാണ് കഥ. ഓർമ്മയും ചിന്തകളും ഒക്കെ തലയിലാണ് സ്ഥിതിചെയ്യുന്നത് എന്ന ധാരണയില്ലാതിരുന്ന കാലത്ത് പ്രചരിച്ച കഥയാകാം ഇത്. ആനയുടെ തല ഏത് ഉടലിൽ വച്ചാലും ആ ജീവിക്ക് ആനയുടെ ബുദ്ധിയും ഓർമ്മയുമല്ലേ ലഭിക്കൂ… അതേ പ്രാചീന ചിന്തയുടെ തുടര്‍ച്ചയാണ് പ്രാണൻ എന്ന ചിന്ത.

മാതൃകയായ
ശാസ്ത്രം

മൊബൈൽ ഫോൺ റേഡിയേഷനും തളരുന്ന ശരീരവും …

അഭ്യര്‍ത്ഥന: ആദ്യം ദയവായി വീഡിയോ മുഴുവൻ കാണണം.

ഈ വീഡിയോ എനിക്ക് ഷെയ‍ർചെയ്യപ്പെട്ട് കിട്ടിയതാണ്. പലരും ചോദിച്ചത് ഇത് എങ്ങനെ സംഭവിക്കുന്നു എന്നാണ്. അതായത് ഇതു സംഭവിക്കും എന്നുതന്നെ എറെപ്പേരും വിശ്വസിക്കുന്നു. അതിന്റെ കാരണം മാത്രം അറിഞ്ഞാൽ മതി.

ഏതൊരാളെയും പോലെ അത്ഭുതത്തോടുതന്നെയാണ് ഞാനും വീഡിയോ കണ്ടത്. എന്നാൽ വീഡിയോ കണ്ടശേഷം ഞാൻ മൂന്നു ചോദ്യങ്ങള്‍ സ്വയം ചോദിച്ചു.

  1. ഈ പരീക്ഷണം ശരിയാണെങ്കിൽ സദസ്സിലെ മറ്റുള്ളവരിലും അതെ ഫലം ഉണ്ടാകണം. എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരിൽ പരീക്ഷണം ആവര്‍ത്തിച്ചതു കണ്ടില്ല.
  2. മൊബൈൽ ഫോണിന്റെ അപകടം സദസ്സിനെ ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ് കോട്ടിട്ട ചേട്ടന്റെ ലക്ഷ്യം. ഫോൺ റേഡിയേഷൻ ഏല്‍ക്കുന്നതുവഴി ശരീരത്തിലെ ഊര്‍ജ്ജം (energy) നഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്നാണ്  ചേട്ടൻ അവകാശപ്പെട്ടത്.  ഫോണ്‍ കയ്യിലുള്ള ആള്‍ക്ക് സമ്പര്‍ക്കം (conduction-ചാലകത) വഴിയോ വികിരണം (Radiation) വഴിയോ ആണ് ഫോണിന്റെ ഈ പറയുന്ന റേഡിയേഷൻ ശരീരത്തില്‍ എത്താൻ കഴിയുന്നത്. കോട്ടിട്ട ചേട്ടനും ഫോണിനു വളരെ സമീപമാണ് നിൽക്കുന്നത്. വികിരണം അയാളെയും ബാധിക്കും. അയാൾ ഫോണുള്ളയാളെ തൊട്ടുകൊണ്ടാണ് പരീക്ഷണം നടത്തുന്നത്. അങ്ങനെയെങ്കിൽ ഫോണുള്ളയാളെ തൊടുന്നയാൾക്കും ചാലകത വഴി റേഡിയേഷൻ പകരണമല്ലോ. അതായത് ചാലകത, വികിരണം എന്നിവമൂലം കോട്ടിട്ടയാളിലും ഫോണിന്റെ റേഡിയേഷൻ പ്രഭാവം ഉണ്ടാകണം. ചുരുക്കത്തിൽ കോട്ടിട്ട ചേട്ടനും ബലക്ഷയം ഉണ്ടാകേണ്ടതാണ്. ഇവിടെ അതുണ്ടായില്ല.
  3. ഈ പരീക്ഷണം ശരിയാണെങ്കിൽ നമ്മളിലും ഇതേ പ്രഭാവം ഉണ്ടാകണം. ഫോണുമായി സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് സൈക്കിൾ ചവിട്ടുക, മലകയറുക, ഭാരം തൂക്കിനടക്കുക തുടങ്ങി അദ്ധ്വാനം ആവശ്യമായ പ്രവൃത്തികള്‍ ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ ആകേണ്ടതല്ലേ?

ഇതുകൊണ്ടൊന്നും തൃപ്തിവരാഞ്ഞ ഞാൻ ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ടുകൊണ്ട് പുഷ്-അപ്പ് ചെയ്തുനോക്കി. ഫോണില്ലാതെ ചെയ്യുന്ന അത്രതന്നെ പുഷ്-അപ്പ് ഫോണ്‍ പോക്കറ്റിലിട്ടും ചെയ്യാൻ കഴിയുന്നുണ്ട്! ഓഫീസിലെത്തിയപ്പോൾ അവിടെയും ഇത് ചര്‍ച്ചയാണ്. ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട് ഞാൻ സൂഹൃത്തിനോട് എന്റെ കൈ വീഡിയോയിൽ കാണുന്നതുപോലെ താഴ്ത്താൻ ആവശ്യപ്പെട്ടു. വ്യത്യാസം ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല.

അപ്പോഴും സംശയം ബാക്കിയായി . . കോട്ടിട്ട ചേട്ടന് ഇത് എങ്ങനെ സാധിച്ചു?

ഉത്തരം നിസ്സാരമാണ്. പറ്റിച്ചതാണ് സുഹൃത്തേ….. ഇതുപോലെ എത്രയോ ആളുകള്‍ നമ്മളെ പറ്റിച്ചു ജീവിക്കുന്നു. കോടീശ്വരൻമാരായ സന്യാസി/സന്യാസിനി/ആത്മീയ വായാപാരികൾ മാജിക് കാണിച്ചും വ്യാജ ചികിത്സകരായ വടക്കഞ്ചേരി മുതലുള്ളവര്‍ പ്രകൃതി/മാങ്ങാത്തൊലി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞും നമ്മളെ പറ്റിക്കുന്നു. കോട്ടിട്ട ചേട്ടനും കൂട്ടുകാരനും കൂടി വയറ്റിപ്പിഴപ്പിനായി നമ്മളെ പറ്റിക്കുന്നു. സോ സിമ്പിൾ!

മാതൃകയായ
അനുഭവം

ഒന്നാംക്ലാസ്സിൽ ഒന്നാം ദിവസം

ത്. അന്നൊന്നും ഓണത്തിനല്ലാതെ പുത്തൻ വാങ്ങുന്ന പതിവ് അന്നാട്ടിൽ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മകൻ അല്പം പരിഷ്കാരിയിത്തന്നെ ആദ്യദിവസം സ്കൂളിൽ പോകണം എന്ന് ഒരു കയര്‍തൊഴിലാളിയായിരുന്ന അമ്മ കരുതി. തിരികെ വരുന്ന വഴിയെല്ലാം “നന്നായി പഠിക്കണം”, “എല്ലാവരോടും നല്ല പോലെ പെരുമാറണം” എന്നെല്ലാം അമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ ആ ജൂൺ 1 സമാഗതമായി. രാവിലെ തന്നെ അമ്മ എന്നെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി. കുട്ടിക്കൂറാ പൗഡറാണ് അന്നത്തെ ടോപ്പ് ഫേസ് പാക്ക്. മുഖത്ത് നല്ല കനത്തിൽ പൗഡ‍ര്‍ തേച്ചു. പുത്തനുടുപ്പും നിക്കറും അണിയിച്ചു.

“ഒട്ടും അഴുക്കാക്കരുത്. ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു പോകുന്നതാണ്, കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാണിക്കരുത്.”

കുരുത്തക്കേടിന്റെ കാര്യത്തിൽ അമ്മയ്ക്കെന്നെ തീരെ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അറുയുന്നവരോടൊക്കെ എന്റെ കുരുത്തക്കേടുകളുടെ കഥ പറയുന്നത് അമ്മയുടെ ഒരു വിനോദമായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാൻ. പാവം ഞാൻ, എനിക്കാണെങ്കിൽ ഏതാണ് കുരുത്തം, ഏതാണ് കുരുത്തക്കേട് എന്ന് തീരെ പിടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ പ്രവൃത്തിക്ക് ശേഷവും വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ചേര്‍ന്ന് എന്റെ പ്രവൃത്തികളെ കുരുത്തം, കുരുത്തക്കേട് എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പുത്തനുടുപ്പിന്റെ മണം എന്നെ വാല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

“മോനവിടെ നില്ക്ക്, അമ്മ ഇപ്പോ ഒരുങ്ങിവരാം. കാവൃത്തിയിൽ അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുതിട്ടു വേണം പോകാൻ.”

ഞാൻ മെല്ലെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. പുത്തനുടുപ്പും നിക്കറുമൊക്കെയിട്ട് ഗമയിൽ അങ്ങനെ മുറ്റത്തു നിന്നു.

“വല്യ ഗമയിലാണല്ലോ…” അതുവഴി പോയ പൊന്നമ്മ ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

“കലക്കീട്ടൊണ്ടല്ലോ…” കിഴക്കേ വീട്ടിലെ അംബിക ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

“എവിടെയാ രാവിലെ …?” ലിസിയമ്മാമ ചോദിച്ചു.

“സ്കൂളില്, ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ ചേരാൻ പോകുവാ ..”

വഴിയെ പോകുന്നവരൊക്കെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ഗമ കൂടിക്കൂടി വന്നു. നാലുപേരുകൂടി കാണട്ടെ എന്നു കരുതി ഞാനങ്ങനെ ഞെളിഞ്ഞ് നില്ക്കുകയാണ്.

ഞാൻ അല്പം മുന്നോട്ടു നടന്നു. എന്റെ വീടിനു മുന്നിൽ ചെറിയൊരു തോടുണ്ടായിരുന്നു. കഷ്ടിച്ച് മൂന്നര-നാലടി വീതി ഉണ്ടാകും. രണ്ട് തെങ്ങിൻ തടികള്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ച ഒരു പാലത്തിൽ കൂടിയാണ് തോട് മുറിച്ചു കടക്കേണ്ടത്. ആ തോട് ചാടിക്കളിക്കുക എന്റെ വിനോദമായിരുന്നു.

പുത്തനൊക്കെയിട്ട് ഗമയിൽ വന്ന എനിക്ക് ഒരു ആശയം തോന്നി, നല്ല ഒരു കാര്യത്തിനു പോകുന്നതല്ലേ, തോട് ചാടിക്കടന്നാലോ?

തോന്നലുണ്ടായാൽ പിന്നെ രക്ഷയൊന്നും ഇല്ല, തോന്നി തീര്‍ന്നതും ചാട്ടം വച്ചുകൊടുത്തതും ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

“പ്ദ്ദോം ….” എന്നൊരു ശബ്ദമാണ് പിന്നെ കേട്ടത്, നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ തോടിന്റെ നടുക്ക് ചെളിയിൽ പൂണ്ട് കിടക്കുകയാണ്. വേലിയിറക്ക സമയമായതിനാൽ തോട്ടിൽ വെള്ളം കുറവായിരുന്നു. വീഴ്ചയിൽ ഞാൻ “അയ്യോ” എന്നു നിലവിളിച്ചിട്ടുമുണ്ടാകണം.

ശബ്ദം കേട്ട് നാട്ടുകാരിൽ പലരും ഓടി വന്നു. എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ ചെളിയിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്തു. കറുത്ത ചേറിൽ പൂതഞ്ഞ് ഒരു കാട്ടുമാക്കാനെ പോലെ ഞാൻ നിന്നു.

“തിട്ടയിടിഞ്ഞുപോയതാ..” – ഒരു ചമ്മലോടെ ഞാൻ നിന്നു ചിരിച്ചു.

ബഹളം കേട്ട് അമ്മ ഓടിവന്നു. എന്റെ കോലം കണ്ട് അമ്മ തലയിൽ കൈവച്ച് പ്രാകി …

“ഇവനിനി എങ്ങനെ ഗുണം പിടിക്കാനാ എന്നെ പരദേവരേ …”

അങ്ങനെ, ചന്തികിഴിഞ്ഞ പഴയ നിക്കറും പിഞ്ചിത്തുടങ്ങിയ ഉടുപ്പുമൊക്കെയിട്ട്, ഏറെ വൈകി ഞാൻ ഒന്നാംക്ലാസ്സിലെത്തി. എന്റെ ആദ്യത്തെ ഒന്നാംക്ലാസ്സ്.

പിൻ കുറിപ്പ്- അമ്മമാരുടെ പ്രാക്ക് ഏല്ക്കില്ല കേട്ടോ …

മാതൃകയായ
ശാസ്ത്രം

2019 ജൂണിലെ ആകാശം


ലൂക്ക ഓൺലൈൻ സയൻസ് പോര്‍ട്ടലില്‍ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്


മൺസൂണിന്റെ തുടക്കമാണ് ജൂൺമാസം. കേരളത്തിലെ ആകാശ നിരീക്ഷകര്‍ക്ക് ഏറ്റവും മോശം കാലം. എന്നാൽ ഇടക്ക് മഴയും മേഘങ്ങളും മാറി നിന്നാൽ പൊടി പടലങ്ങള്‍ മാറി തെളിഞ്ഞ ആകാശം, മറ്റേതു സമയത്തേക്കാളും നിരീക്ഷണത്തിന് യോജിച്ചതായിരിക്കും.

Continue reading
മാതൃകയായ
അനുഭവം

ഒരു വാര്‍ഷികത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ

2008 ഏപ്രിൽ 26

അന്നൊരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഓഫീസിൽ നിന്നും വൈകിട്ട് നേരെ പോയത് ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത് ജില്ലാ കമ്മിറ്റിയിൽ പങ്കെടുക്കാനായിരുന്നു.
കൂലംകഷമായ ചര്‍ച്ചകള്‍, വാദങ്ങള്‍, ഇഴതിരിച്ചുള്ള വിശകലനങ്ങള്‍, നാളെ തന്നെ കേരളത്തെ ശാസ്ത്രബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹമാക്കി മാറ്റുന്നതിനുള്ള കാര്യപരിപാടികള്‍ …

അതിനിടയിൽ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു –

“Happy Anniversary”
എന്തിന്റെ ആനിവേഴ്സറി? ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

കമ്മിറ്റി രാത്രി 10 മണി വരെ നീണ്ടു. കമ്മിറ്റി പിരിഞ്ഞിട്ടും പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തകരൊക്കെ കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തുള്ള തട്ടുകടയിൽ നിന്നും ദോശയും കട്ടനും കഴിച്ചു പിരിഞ്ഞു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ 10.30. കാളിന്ദി ജനിച്ച് കഷ്ടി 1 മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു. ഞാൻ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയി. പരിഷത്തിന്റെ സജീവ ഭാരവാഹിയായിരുന്ന അക്കാലത്ത് മിക്കവാറും രാവിലെ 7 മണിക്ക് മുമ്പായി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുംമായിരുന്നു. തിരികെ എത്തുന്നത് രാത്രി ഏതാണ്ട് 10-11 മണിയോടെയാണ്. ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കണ്ടിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി. പതിവു പോലെ തന്നെ വിദ്യ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.

“കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയി, അല്ലേ?”

“ഉം.”

“നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”

“ഇല്ല.”

“അതെന്താ കഴിക്കാതിരുന്നത്? ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ രാത്രി വൈകുന്നവരെ കഴിക്കാതിരിക്കരുത്. എന്നെ കാത്തിരിക്കേണ്ട. സമയത്ത് കഴിച്ച് കിടക്കണം.”

അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഏതോ അന്യഗ്രഹജീവിയെ കണ്ടപോലെ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. എന്റെ ഫ്രീ ഉപദേശം പിടിച്ചുകാണില്ല.

“ഒന്നു കുളിച്ചു വരാം.”

കുളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മെസ്സേജിന്റെ കാര്യം പിന്നെയും ഓര്‍ത്തു.

“എടീ, Happy Anniversary എന്നൊരു മെസ്സേജ് വന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ബിനു അയച്ചതാ. എന്താ കാര്യമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. തെറ്റിയെങ്ങാനും അയച്ചതായിരിക്കും.”

തല തുവര്‍ത്തി മുറിയിലേക്ക് വരുന്ന വഴി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ആയിരിക്കും.” വളരെ ഉദാസീനമായിരുന്നു വിദ്യയുടെ മറുപടി.

“ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ?”

“വേണ്ട, ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. നീ കഴിച്ചോളൂ….ഞാനും വരാം കൂട്ടിന്.”

“അല്പം പായസം കഴിക്കുന്നതിന് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?”

“പായസ്സമോ? എന്താ വിശേഷം? ആരുടെയെങ്കിലും പിറന്നാളായിരുന്നോ?”

“അല്ല. ഞാൻ തന്നെ വച്ചതാണ്.”

എന്താ കാര്യം എന്ന തരത്തിൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കി.

“വെറുതെ. എനിക്കു തോന്നി.”

“എന്തായാലും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കുടിക്കാം.”

നല്ല പായസ്സമായിരുന്നു. പായസ്സം എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാണ്.
പായസ്സമൊക്കെ കുടിച്ച് സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതം.

ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പിന്നെയും മെസ്സേജിന്റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നു. എന്തായിരിക്കും ബിനു ഉദ്ദേശിച്ചത്?

“എടീ ഇന്നലെ എന്തിന്റെ വാര്‍ഷികമായിരുന്നു?”

“എടോ മനുഷ്യാ, നമ്മുടെ ആദ്യ വിവാഹ വാര്‍ഷികമായിരുന്നു ഇന്നലെ.”

“ഇതുപോലൊരു പൊട്ടനെയാണല്ലോ ഞാൻ കെട്ടിയത്.” ഞാൻ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അവള്‍ പിറിപിറുത്തു.

ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് 12 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു. കുടുംബജീവിതത്തിൽ വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ നിര്‍ണ്ണായകമായ പങ്കുണ്ടെന്ന് പിന്നെയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. സിനിമയിലൊക്കെ കാണുംപോലെ ആദ്യ വിവാഹവാര്‍ഷികത്തിന് പുതിയ സാരിയും വാങ്ങി വരുന്ന ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെയായിരുന്നു അവള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് അവളും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. എന്നെ സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവളിപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്. ജീവിതം അന്നത്തേക്കാള്‍ ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ല താനും.

മാതൃകയായ
ശാസ്ത്രം

ശാസ്ത്രത്തിന്റെ ഭാഷ

രാത്രി ഷൂ ധരിച്ചുകിടന്നുറങ്ങുന്നവര്‍ രാവിലെ കഠിനമായ തലവേദനയോടെയായിരിക്കും ഉണരുക എന്ന് എത്രപേർക്ക് അറിയാം?

രാത്രി ഷൂസും ധരിച്ചുകൊണ്ട് ഉറങ്ങുന്ന പാശ്ചാത്യരിൽ 90%-ൽ അധികം ആളുകളും രാവിലെ ഉണരുന്നത് കഠിനമായ തലവേദനയോടെയാണ്. നെറ്റി ചുളിക്കാൻ വരട്ടെ, സ്റ്റാറ്റിസ്റ്റിക്സ് പ്രകാരം ഇത് തെളിയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്.

അങ്ങനെ നമ്മൾ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തുന്നു “രാത്രി ഷൂസ് ധരിച്ചുറങ്ങുന്നത് കഠിനമായ തലവേദനയ്ക്ക് കാരണമാകും.”

എന്തായിരിക്കും ഇതിനു കാരണം. ഉറക്കത്തിൽ ഷൂസ് ധരിക്കുന്നത് തീര്‍ച്ചയായും രക്തചംക്രമണത്തെ ബാധിക്കുകയും അതുവഴി തലയിലേക്കുള്ള രക്തയോട്ടം കുറയുകയും ചെയ്യുമായിരിക്കാം. അതിനാലാകണം നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ ഷൂവോ ചെരുപ്പുകളോ ധരിച്ച് ഉറങ്ങാത്തത്. നമ്മുടെ പൂര്‍വ്വികര്‍ എത്ര അറിവുള്ളവരും കാലത്തിനതീതമായി ചിന്തിച്ചവരും ആയിരുന്നു എന്ന ചിന്ത നമ്മെ പുളകിതരാക്കുന്നു.

രാത്രി ഷൂസ് ധരിച്ചുറങ്ങുന്നത് കഠിനമായ തലവേദനയ്ക്ക് കാരണമാണ് എന്ന നിഗമനത്തിൽ നമ്മൾ എത്തിച്ചേർന്നതെങ്ങനെയാണ്? നമ്മളുടെ അനുഭവവും സാമാന്യബോധവും ഉപയോഗിച്ചാണ് നമ്മൾ അങ്ങനെ ഒരു നിഗമനത്തിൽ എത്തിയത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ നമ്മളുടെ നിഗമനത്തിൽ നമുക്ക് സംശയം ഇല്ല.

ഇനി മറ്റൊരു ‍സംഭവം പരിശോധിക്കാം.

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും അധികം അപകടം പതിയിരിക്കുന്ന സ്ഥലം ഏതെന്നറിയുമോ? അതായത്, നിങ്ങള്‍ക്ക് മരണം സംഭവിക്കാൻ ഏറെ സാധ്യതയുള്ള സ്ഥലം? ആ സ്ഥലം നിങ്ങളുടെ കിടിക്കയാണ്.

ഞെട്ടണ്ട. സത്യമാണ്. ലോകത്തുനടന്ന മരണങ്ങളിൽ ബഹുഭൂരിപക്ഷവും നടന്നിട്ടുള്ളത് കട്ടിലിൽ വച്ചാണ്. അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് എന്തു നിഗമനത്തിലാണ് എത്താനാവുക? മരണകാരണമായ ഏറ്റവും വലിയ പ്രവൃത്തി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നതാണ് – എന്നല്ലേ?

ഇപ്പോൽ നിങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നതെന്താണ്?

എന്താണ് ഏറ്റവും അധികം ആളുകള്‍ കിടക്കയിൽ വച്ച് മരണപ്പെടുന്നത്?

മരണാസന്നരായ ബഹുഭൂരിപക്ഷം ആളുകളും അവരുടെ അവസാന സമയങ്ങള്‍ ചെലവഴിക്കുന്നത് കിടക്കയിലാണ്. അപ്പോൾ മരണത്തിനുകാരണം കിടക്കയാണോ? അല്ല, മറിച്ച് അവരുടെ അവശതയാണ്. അത്തരം ഒരു അവസ്ഥയുണ്ടാക്കിയത് പ്രായാധിക്യമാകാം, രോഗമാകാം, അപകടമാകാം. പക്ഷേ,പാവം കിടക്കയെ മരണത്തിൽ പ്രതിചേര്‍ക്കാൻ സാധിക്കുമോ? മരണം എന്ന കാര്യത്തിന്റെ കാരണം എന്താണ്? കിടക്കയോ അതോ മറ്റുള്ള കാരണങ്ങളോ?

കിടക്കയിൽ കിടന്നാണ് ബഹുഭൂരിപക്ഷവും മരിക്കുന്നത് എന്ന സത്യം നിലനില്‍ക്കെ കിടക്കയെ കുറ്റവിമുക്തമാക്കാൻ കഴിയുമോ? നമ്മുടെ നിഗമനം തെറ്റാണെന്ന് പറയേണ്ടി വരുമോ? കിടക്കയിൽ വച്ചാണ്, അല്ലാതെ അപകടത്തിൽ പെട്ട് റോഡിൽ കിടന്നല്ല ഭൂരിപക്ഷവും മരണപ്പെടുന്നത് എന്ന വസ്തുത നമുക്ക് ബോധ്യമുള്ളതാണല്ലോ.

നമ്മളുടെ അനുഭവത്തെയാണോ, അതോ കാര്യകാരണ ബന്ധത്തെയാണോ നാം അംഗീകരിക്കേണ്ടത്?

നമുക്ക് ഇനി ഷൂസു ധരിച്ചുറങ്ങുന്നവരിലേക്ക് വരാം. അവരെല്ലാം (ബഹു ഭൂരിപക്ഷവും) കഠിനമായ തലവേദനയോടെയാണ് ഉണരുന്നത്. അതായത് കഠിനമായ തലവേദനയോടെ ഉണരുന്ന ബഹുഭൂരിപക്ഷവും രാത്രി ഷൂസ് ധരിച്ചുകിടന്ന് ഉറങ്ങുന്നവരാണ്. അപ്പോൾ രാത്രി ഷൂസ് ധരിക്കുന്നതും രാവിലെ ഉണരുമ്പോഴുള്ള തലവേദനയും തമ്മിൽ വലിയ ഒരു ബന്ധമുണ്ട്. തലവേദനയ്ക്ക് കാരണം രാത്രിയിലെ ഷൂസ് ധരിക്കലാണ് എന്ന് നമ്മൾ കണ്ടെത്തി. നമ്മൾ ഇത് അംഗീകരിക്കുമെങ്കിലും സയൻസ് ഇത് അംഗീകരിക്കില്ല. ഇത്തരം ഒരു നിഗമനത്തെ ശാസ്ത്രത്തിൽ പരികല്പന (hypothesis) എന്നാണ് പറയുക. എന്തെന്നാൽ അതിനെ അന്തിമാമായ ശരിയായി സയൻസ് കണക്കാക്കുന്നില്ല. അത് താല്കാലികമായ ഒരു വിശദീകരണം മാത്രമാണ്.

ഒരു പ്രതിഭാസത്തിന്റെ കാരണത്തെ സംബന്ധിച്ച് നിര്‍ദ്ദേശിക്കപ്പെട്ട വിശദീകരണമാണ് പരികല്പന.

ഒരു കൗതുകത്തിനായി, ആരാണ് ഷൂസ് ധരിച്ചു കിടന്നുറങ്ങുന്നത് എന്നുനോക്കാം. രാത്രിയിൽ ക്ലബ്ബുകളിലും ബാറുകളിലും ആഘോഷം നടത്തി, മദ്യപിച്ച്, അസമയത്ത് ബോധമില്ലാതെ വന്നുകിടക്കുന്നവരാണ്, ഷൂസുപോലും ഊരിമാറ്റാൻ മറന്നുറങ്ങുന്നത്. അവർ ഉണരുമ്പോൾ, ഷൂസ് ഊരാതെയാണല്ലോ കിടന്നുറങ്ങിയത് എന്നോർത്ത് അത്ഭുതപ്പെടും. അതോടൊപ്പം നല്ല തലവേദനയും ഉണ്ടാകും. തവവേദനയ്ക്ക് കാരണം എന്താണ്? ഷൂസാണോ, അതോ അമിത മദ്യപാനമോ? അമിതമായ മദ്യപാനം സൃഷ്ടിച്ച ഹാങ്ങോവറാണ് തലവേദനയ്ക്ക് കാരണം എന്ന് ഇപ്പോൾ നമ്മള്‍ പറയും.

ഇനി കാര്യത്തിലേക്ക് വരാം. ഇപ്പോൽ നമ്മള്‍ ചിന്തിച്ചതുപോലെയാണ് സയൻസും ചിന്തിക്കുന്നത്. അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങളെ തെളിവായി സയൻസ് പരിഗണിക്കുന്നില്ല. മറിച്ച് നമ്മളാകട്ടെ, അനുഭവസാക്ഷ്യങ്ങളെയാണ് തെളിവായി പരിഗണിക്കാറുള്ളത്.

അപ്പോൾ നമ്മുടെ അനുഭവബോധ്യത്തെ തള്ളിക്കളയണം എന്നാണോ? എന്താണ് അനുഭവ ബോധ്യം? ഷൂസു ധരിച്ചുറങ്ങുന്നവര്‍ രാവിലെ തലവേദനയോടെ ഉണരുന്നു. അനുഭവ ബോധ്യം വച്ച് രാവിലെ തലവേദനയോടെ ഉണരുന്നതിന്റെ കാരണം ഷൂസ് ധരിച്ചുറങ്ങുന്നതുതന്നെ. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ നമ്മളും ആ പരികല്പന അംഗീകരിക്കില്ല. രാത്രി മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ടുറങ്ങിയതാണ് തലവേദനയ്ക്ക് കാരണം എന്നു നമ്മൾ തിരുത്തി പറയും. അതായത് നമ്മളുടെ തന്നെ നിഗമനം തെറ്റാണെന്ന് നമ്മൾ തെളിയിച്ചു. മാത്രമല്ല, തലവേദനയുടെ കാരണം സംബന്ധിച്ച മറ്റൊരു വിശദീകരണം മുന്നോട്ടുവയുക്കുകയും ചെയ്തു.

തങ്ങളുടെ സിദ്ധാന്തങ്ങള്‍ തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതകളും സയൻസ് പരിശോധിക്കുന്നു. സ്വന്തം പരികല്പനകളെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനും ശാസ്ത്രപ്രതിഭാസങ്ങള്‍ക്ക് വിശദീകരണം നൽകുന്നതിനും സയൻസിന് അതിന്റേതായ ചില രീതികളുണ്ട്. അതിൽ പ്രധാനം സ്വന്തം പരികല്പനകള്‍ തെറ്റാണ് എന്നു തെളിയിക്കാനുള്ള പരിശ്രമമാണ്. എന്നിട്ടും തെറ്റാണെന്ന് തെളിയിക്കാൻ കഴിയാത്ത പരികല്പനകളെ മാത്രമേ ശാസ്ത്രം ഒരു തത്വമായി അംഗീകരിക്കുന്നുള്ളു.

സ്വയം തെറ്റാണ് എന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള വ്യഗ്രതയിലാണ് ശാസ്ത്രം നിലനിൽക്കുന്നത്.

എല്ലാ വിശദീകരണങ്ങളേയും പരികല്പനകളായി സയൻസ് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഒരു കാര്യത്തിന്റെ കാരണമായി നാം നൽകുന്ന വിശദീകരണം ഒരു പരികല്പനയായി അംഗീകരിക്കണമെങ്കിൽ, ആ വിശദീകരണത്തിന് ഇനി പറയുന്ന ചില ഗുണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരിക്കും.

പരികല്പനയുടെ ഗുണങ്ങള്‍

  • തെറ്റാണ് എന്ന് തെളിയിക്കാനുള്ള സാധ്യത അതിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരിക്കും.
  • ലളിതമായിരിക്കും.
  • സമാനമായ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിലും ഉപയോഗപ്രദമായിരിക്കും.
  • ഭാവിയിൽ മറ്റുപ്രതിഭാസങ്ങളെ വിശദീകരിക്കാൻ സാധിക്കും.
  • നിലവിലുള്ള വിജ്ഞാനരീതിയുമായി ഒത്തുപോകുന്നതായിരിക്കും.

ചുരുക്കത്തിൽ, സയൻസിന് അതിന്റേതായ ഒരു ഭാഷയും പ്രവര്‍ത്തനരീതിയും ഉണ്ട്. വിശ്വാസം, അനുഭവം, പ്രവചനം എന്നിവയൊന്നും സയൻസിന്റെ രീതികളല്ല.


മാതൃകയായ
ലേഖനം,വിദ്യാഭ്യാസം

ഞാൻ പോകുന്നിടത്തോക്കെ എന്താ അമ്പിളിമാമനും വരുന്നേ?

കഴിഞ്ഞ ദിവസം അയല്‍ വീട്ടിലെ ആഭക്കുട്ടി ചോദിച്ചു.

“മാമാ, നമ്മള്‍ പോകുന്നിടത്തൊക്കെ ചന്ദ്രനും വരുമല്ലോ, അല്ലേ?”

ആഭ മാത്രമല്ല, കൂടെ നന്ദു, നജ്മ, ജിസ്മ, ബാലു എന്നിവരും ഉണ്ട്. അവരുടെ ഇടയിൽ വലിയ തര്‍ക്കം നടക്കുകയാണ്.

“നന്ദു പറയുന്നു രണ്ട് ചന്ദ്രനുണ്ടെന്ന്. അവൻ അമ്മ വീട്ടിൽ പോയപ്പോ അവിടെ ചന്ദ്രനെ കണ്ടു. ഇവിടെ വന്നപ്പോ ഇവിടെയും കണ്ടു. രണ്ട് ചന്ദ്രന്മാരുണ്ടോ മാമാ?”

ആഭ നാലിലാണ് പഠിക്കുന്നത്. നന്ദു മൂന്നിലും.

“എന്നിട്ട് ആഭ എന്ത് പറഞ്ഞു?”

‍”ഞാൻ പറഞ്ഞു, നമ്മള്‍ പോകുന്നിടത്തൊക്കെ ചന്ദ്രനും വരുന്നതാണ്, അല്ലാതെ രണ്ട് ചന്ദ്രനില്ല എന്ന്.”

“അങ്ങനാണെങ്കിൽ ഞാൻ അമ്മവീട്ടിൽ പോയപ്പോ ചന്ദ്രൻ അവിടെ വന്നു. അന്ന് തന്നെ ആഭ ഇവിടെ ചന്ദ്രനെ കണ്ടു. രണ്ട് ചന്ദ്രനില്ലങ്കിൽ പിന്നെങ്ങനെ രണ്ട് സ്ഥലത്ത് ചന്ദ്രനെ കാണും?” നന്ദു വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല.

തര്‍ക്കം മുറുകുകയാണ്. ജിസ്മയും ബാലുവും ഇടപെടാതെ നില്ക്കുന്നത് കണ്ട് ഞാൻ ചോദിച്ചു

എന്താ നിങ്ങടെ അഭിപ്രായം?

“രണ്ട് ചന്ദ്രനില്ല എന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ….”

“അത്, ചന്ദ്രനൊന്നേയുള്ളു. എന്നാൽ നമ്മൾ പോകുന്നിടത്തൊക്കെ കാണാനും പറ്റും. അതിന്റെ കാരണം എത്ര ആലോചിച്ചിട്ടും പിടി കിട്ടിയില്ല.”

ജിസ്മയാണ് പറഞ്ഞുതുടങ്ങിയത്. അവള്‍ ആറാം ക്ലാസ്സിലാണ്. വല്യ പഠിത്തക്കാരിയാണ്. “എന്താ ഒരു പക്ഷേ?”

“മാത്രമല്ല, നമ്മള്‍ ബസ്സിലും മറ്റും യാത്ര ചെയ്യുമ്പോൽ ചന്ദ്രൻ നമ്മുടെ കൂടെ വരുന്നതായി തോന്നും.”

ബാലു പറഞ്ഞു. ബാലു ഏഴാം ക്ലാസ്സിലാണ്. പഠിത്തത്തിൽ ഉഴപ്പനാണെന്ന് അവന്റെ അമ്മ ഏപ്പോഴും പരാതി പറയും. എന്നാൽ കളിയിലും മറ്റ് പ്രവൃത്തികളിലും അവൻ എല്ലാവരെക്കാളും മിടുക്കനാണ്.

“ചിലപ്പോ, അമ്പിളിമാമനും ബസ്സിൽ കയറി നമ്മുടെ പിറകേ വരുന്നതാകും.”

നന്ദുവാണ് അത് പറഞ്ഞത്. അത് കേട്ടതും എല്ലാവരും ചിരിയായി. നന്ദു പിണങ്ങി.

“ശരി. ആരും തര്‍ക്കിക്കേണ്ട.” ഞാൻ രംഗം ശാന്തമാക്കി.

“നമ്മള്‍ യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ചന്ദ്രൻ കൂടെ വരുന്നതായി മാത്രമല്ല, മരങ്ങളും മറ്റും പിന്നോട്ട് സഞ്ചരിക്കുന്നതായും തോന്നുന്നില്ലേ? ഇങ്ങനെയുള്ള തോന്നലുകള്‍ എങ്ങനെയാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് നോക്കാം. അതിനായി നമുക്ക് ഒരു ചെറിയ പരീക്ഷണം നടത്താം. നിങ്ങൾ വരൂ, നമുക്ക് പുറത്ത് ആ മൈതാനത്തേയ്ക്ക് പോകാം.”

ഞാൻ കുട്ടികളുമായി മൈതാനത്ത്, വളർന്നുനില്ക്കുന്ന വാകമരത്തിന്റെ മുന്നിലെത്തി. ആഭയെ മരത്തിന് മുന്നിൽ ഏകദേശം ഒരു മീറ്റര്‍ അകലത്തിലായി നിര്‍ത്തി.

“മരം നേരെ മുന്നിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?” -ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“കാണാം.”

“ഇനി, ആഭ രണ്ട് ചുവട് വലത്തേക്ക് നീങ്ങി നില്ക്കൂ …”

ആഭ രണ്ടു ചുവട് വലത്തേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു.

“ഇപ്പോള്‍ മരം നേരെ മുന്നിൽ കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല, തല അല്പം തിരിച്ചാലേ കാണാൻ പറ്റൂ.”

“ശരി, ആഭ അഞ്ചു ചുവടുകൂടി വലത്തേയ്ക്ക് നീങ്ങി നില്ക്കൂ …”

ആഭ അഞ്ച് ചുവടുകൂടി നീങ്ങി നിന്നു.

“ഇപ്പോൾ ആഭയ്ക്ക് മരം കാണണമെങ്കില്‍ എത്രമാത്രം തിരിയണം?”

“തല മാത്രം പോരാ, ശരീരം മൊത്തത്തിൽ തിരിച്ച് നോക്കണം.”

“ശരി. ആഭ പഴയ സ്ഥാനത്ത്, മരത്തിനു് മുന്നിലായി വന്നു നില്ക്കൂ ..നന്ദുവും ജിസ്മയും ബാലുവും ആഭക്ക് പിറകിലായി അകലമിട്ട് ഒരേ വരിയിലായി നില്‍ക്കൂ ..”

ഞാൻ അവരെ ആഭയ്ക്ക് പിറകിലായി ഏകദേശം 15മീറ്റര്‍ വീതം അകലത്തിൽ പിറകിൽ പിറകിലായി നിര്‍ത്തി.

ഇപ്പോള്‍ മരവും കുട്ടികളും ഒരേ നേര്‍ രേഖയിലാണ് നില്ക്കുന്നത്.

“എല്ലാവര്‍ക്കും നേരെ മുന്നിലായി മരം കാണാൻ കഴിയുന്നുണ്ടോ?”

“ഉണ്ട്.”

“ഇനി എല്ലാവരും 10 ചുവട് വീതം വലത്തേക്ക് നീങ്ങി നില്‍ക്കൂ….”

അവരെല്ലാം നിന്നിടത്തുനിന്നും 10 ചുവടുവീതം നീങ്ങി നിന്നു.

“നേരെ മുന്നോട്ട് നോക്കിയാൽ മരം കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ടോ?”

“ഇല്ല” മരത്തിനടുത്ത് നിന്ന ആഭ പറഞ്ഞു.

“ഇല്ല” ആഭയ്ക്ക് പിറകിൽ നിന്ന നന്ദു പറഞ്ഞു.

“അല്പം കാണാം” നന്ദുവിന് പിറകിൽ നിന്ന ജിസ്മ പറഞ്ഞു.

“കാണാം.” ഏറ്റവും പിറകിൽ നിന്ന ബാലു പറഞ്ഞു.

“ഇനി എല്ലാവരും മരത്തിന് നേരെ തിരിഞ്ഞ് നോക്കൂ ….”

അവരെല്ലാം നിന്നിടത്തുനിന്നും മരത്തിന് നെരെ തിരിഞ്ഞു.

“എല്ലാവരും ആദ്യം നിന്നിടത്തുനിന്നും ഒരേ ദൂരമല്ലേ നീങ്ങിയത്?”

“അതെ.”

“എന്നിട്ടും ഓരോരുത്തര്‍ക്കും മരം കാണണമെങ്കിൽ പലരീതിയിൽ തിരിയേണ്ടി വന്നു, അല്ലേ?”

“അതെ.”

“ആരാണ് മരത്തിന് ഏറ്റവും അടുത്ത് നിന്നത്?”

“ആഭ.”

“ആരാണ് ഏറ്റവും കൂടുതല്‍ തിരിഞ്ഞത്?”

“അതും ആഭ.”

“ആരാണ് മരത്തിൽ നിന്നും ഏറ്റവും അകലെ നിന്നത്?”

“ബാലു.”

“ആരാണ് ഏറ്റവും കുറവ് തിരിഞ്ഞത്?”

“ബാലു.”

“ഇതിൽ നിന്നും എന്ത് മനസ്സിലായി?”

“കൂടുതല്‍ അടുത്തുള്ളവര്‍ മരം കാണുന്നതിന് കൂടുതല്‍ തിരിഞ്ഞു. ആകലെയുള്ളവര്‍ കുറച്ചും.”

ജിസ്മ ഒരു ശാസ്ത്രജ്ഞയെ പോലെ പറഞ്ഞു.

“അതായത്, സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോള്‍, നാം വീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു വസ്തുവിന്റെ കോണീയദൂരം വ്യത്യാസപ്പെടുന്നതായി അനുഭവപ്പെടും. ഈ വ്യത്യാസം വസ്തുവിലേക്കുള്ള ദൂരം കൂടും തോറും കുറഞ്ഞ് കുറഞ്ഞ് വരും.”

ഞാൻ എല്ലാവരുടേയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ആഭയും നന്ദുവും വായുംപൊളിച്ച് നില്ക്കുകയാണ്. അവര്‍ക്ക് ഞാൻ പറഞ്ഞത് അങ്ങോട്ട് പൂര്‍ണ്ണമായും ബോധിച്ചിട്ടില്ല.

“ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം. നമുക്ക് വീട്ടിൽ പോയി, നാം ചെയ്ത കാര്യങ്ങള്‍ ഒന്ന് വരച്ചുനോക്കാം.”

വീട്ടിലെത്തി. ആദ്യം ചെറിയ ഒരു വിശദീകരണം നൽകി.

“നമ്മള്‍ കാറിലോ ബസ്സിലോ യാത്രചെയ്യുമ്പോള്‍ പുറത്തുള്ള വസ്തുക്കളൊക്കെ ചലിക്കുന്നതായി തോന്നുമല്ലോ.”

“തോന്നും”

“ശരി, നമ്മള്‍ സഞ്ചരിക്കുന്ന റോഡിന്റെ വശത്ത് ഒരു മരമുണ്ടെന്ന് കരുതുക. ആദ്യം നമ്മള്‍ അതിനെ മുന്നിലായി കാണും. പീന്നീട് അതിനെ കാറിന്റെ വശത്തായും തുടര്‍ന്ന് പിറകിലായും കാണും. അതായത് നമ്മളെ അപേക്ഷിച്ച് മരത്തിന്റെ സ്ഥാനം മാറി മാറി വരുന്നു. മരത്തെ കാണണമെങ്കിൽ നമുക്ക് തിരിഞ്ഞ് തിരിഞ്ഞ് നോക്കേണ്ടി വരുന്നു. ശരിയല്ലേ.”

“അതെ.”

“അതായത് മരത്തെ നമ്മള്‍ കാണുന്നതിന്റെ കോണളവ് മാറിമാറി വരുന്നു. ഒരു വസ്തുവിനെ നമ്മള്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വീക്ഷണകോണിൽ അതുണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റം മൂലമാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നതായ ഒരു ബോധം നമ്മിൽ ഉണ്ടാകുന്നത്. മനസ്സിലായോ?

“ഉം.” ഏതാണ്ട് കാര്യങ്ങള്‍ ശരിയായി വരുന്നതായി എനിക്കും തോന്നി.

“പക്ഷേ ചന്ദ്രന്റെ കാര്യം?”

ജിസ്മയാണ് ചോദിച്ചത്. അവള്‍ ഒരു തിടുക്കക്കാരിയാണ്.

“നിക്കട്ടെ, ഇതൊന്ന് പറഞ്ഞ് തീര്‍ക്കട്ടെ.”

അവള്‍ക്ക് അല്പം മുഷിയുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. എങ്കിലും ഞാൻ തുടര്‍ന്നു.

“നമ്മളും വസ്തുവും തമ്മില്‍ വളരെ അടുത്താണെങ്കില്‍ സഞ്ചാര ദിശയിലുണ്ടാകുന്ന കോണീയ വ്യത്യാസം  വളരെ കൂടുതലായിരിക്കും. വസ്തുവുമായുള്ള അകലം കൂടുംതോറും സഞ്ചാര ദിശയിലുണ്ടാകുന്ന കോണീയ വ്യത്യാസം കുറഞ്ഞുകുറഞ്ഞു വരും. ഈ ചിത്രം നോക്കൂ, നിങ്ങള്‍ക്ക് ഈ കാര്യം പെട്ടന്ന് ബോധ്യപ്പെടും.”

ഞാൻ അവരെ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു കാണിച്ചു.

“നമ്മള്‍ ബസ്സിലും മറ്റും സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അടുത്തുള്ള വസ്തുക്കള്‍ പെട്ടന്ന് പിന്നിലായി പോകും. എന്നാൽ അകലെയുള്ള വസ്തുക്കളെ കൂടുതൽ നേരം കാണാൻ കഴിയും, ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടില്ലേ? അതിന് കാരണവും ഇതാണ്.”

“പക്ഷേ ….” ജിസ്മ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങി.

“ചന്ദ്രന്റെ കാര്യമല്ലേ?” പറഞ്ഞുതീരുന്നതിനു മുമ്പ് ഞാൻ ചോദിച്ചു. എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

“അതിന് മുമ്പ് ഒരു ക്വിസ് ചോദ്യം ചോദിക്കാം. ഭൂമിയിൽ നിന്നും ചന്ദ്രനിലേക്കുള്ള ദൂരം എത്രയാണ്?”

“മൂന്ന് ലക്ഷത്തി എണ്‍പത്തിനാലായിരം കിലോമീറ്റര്‍.”

ജിസ്മ ചാടിക്കയറി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ഞാൻ മുമ്പേ പറഞ്ഞില്ലേ, അവള്‍ വലിയ പഠിത്തക്കാരിയാണ്.

“ശരിയാണ്. ഏകദേശം മൂന്നു ലക്ഷത്തി എണ്‍പത്തിനാലായിരം കിലോമീറ്റര്‍. ഭൂമിയിൽ നാം സഞ്ചരിക്കുന്ന ദൂരത്തെ അപേക്ഷിച്ച് ഇത് വളരെ വളരെ വലിയ ദൂരമാണ്. ഇത്രയും വലിയ ദൂരം മൂലം നമ്മുടെ സഞ്ചാരദിശയിൽ ചന്ദ്രനുണ്ടാക്കുന്ന കോണീയ വ്യത്യാസം തീരെ കുറവായിരിക്കും. ഏതാണ്ട് പൂജ്യംതന്നെ എന്നു പറയാം. അതിനാൽ നമ്മുടെ സഞ്ചാരത്തിനിടയില്‍ എവിടെനിന്ന് നോക്കിയാലും ചന്ദ്രനെ ഒരേ സ്ഥാനത്തു കാണാം. ചന്ദൻ നമ്മെ വിട്ടു പിരിയാതെ പിന്തുടരുകയാണ് എന്നാണ് നമുക്ക് തോന്നുക.” ഞാൻ എല്ലാവരെയും മാറിമാറി നോക്കി. കുട്ടികള്‍ ജിജ്ഞാസയോടെ കേട്ടിരിക്കുകയാണ്. ആഭയ്ക്കും നന്ദുവിനും വല്ലതും മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടോ ആവോ?

“മറ്റൊരു വിധത്തിൽ പറഞ്ഞാൽ, നാം യാത്ര ചെയ്യുമ്പോള്‍ ഏതാനും കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ഒരു മല, വളരെ നേരം നമ്മുടെ കാഴ്ചയിൽതന്നെ ഉണ്ടാകും. അപ്പോള്‍ ലക്ഷക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റര്‍ അകലെയുള്ള ചന്ദ്രൻ നമ്മളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്നും മാറുകയേ ഇല്ല. എവിടെ പോയാലും ഓരേ കോണീയ ദിശയിൽ ചന്ദ്രനെ കാണാൻ സാധിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍, ചന്ദ്രനും നമ്മോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നതായി നമ്മളുടെ തലച്ചോര്‍ നമ്മെ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിക്കുന്നു.”

ഒരു നിശബ്ദത പടര്‍ന്നു. എല്ലാവരും മനസ്സിൽ ചന്ദ്രനിലേക്കുള്ള ദൂരം കണക്കുകൂട്ടുകയാണെന്ന് തോന്നി.

“ചുരുക്കി പറഞ്ഞാൽ, രണ്ട് ചന്ദ്രനുമില്ല, ചന്ദ്രൻ നമ്മോടൊപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നുമില്ല. ചന്ദ്രനിലേക്കുള്ള ദൂരക്കൂടുതൽ മൂലം നമ്മുടെ തലച്ചോര്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു നാടകമാണ് നമ്മളോടൊപ്പമുള്ള ചന്ദ്രന്റെ ഈ നടത്തം.

കുട്ടികള്‍ തലകുലുക്കി.


2019 ഫെബ്രുവരി 2-ാം ലക്കം യുറീക്കയിൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ചത്.


മാതൃകയായ