Category Archives: അനുഭവം

ഒന്നാംക്ലാസ്സിൽ ഒന്നാം ദിവസം

ത്. അന്നൊന്നും ഓണത്തിനല്ലാതെ പുത്തൻ വാങ്ങുന്ന പതിവ് അന്നാട്ടിൽ സാധാരണക്കാരുടെ ഇടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മകൻ അല്പം പരിഷ്കാരിയിത്തന്നെ ആദ്യദിവസം സ്കൂളിൽ പോകണം എന്ന് ഒരു കയര്‍തൊഴിലാളിയായിരുന്ന അമ്മ കരുതി. തിരികെ വരുന്ന വഴിയെല്ലാം “നന്നായി പഠിക്കണം”, “എല്ലാവരോടും നല്ല പോലെ പെരുമാറണം” എന്നെല്ലാം അമ്മ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ ആ ജൂൺ 1 സമാഗതമായി. രാവിലെ തന്നെ അമ്മ എന്നെ കുളിപ്പിച്ചൊരുക്കി. കുട്ടിക്കൂറാ പൗഡറാണ് അന്നത്തെ ടോപ്പ് ഫേസ് പാക്ക്. മുഖത്ത് നല്ല കനത്തിൽ പൗഡ‍ര്‍ തേച്ചു. പുത്തനുടുപ്പും നിക്കറും അണിയിച്ചു.

“ഒട്ടും അഴുക്കാക്കരുത്. ഒരു നല്ല കാര്യത്തിനു പോകുന്നതാണ്, കുരുത്തക്കേടൊന്നും കാണിക്കരുത്.”

കുരുത്തക്കേടിന്റെ കാര്യത്തിൽ അമ്മയ്ക്കെന്നെ തീരെ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അറുയുന്നവരോടൊക്കെ എന്റെ കുരുത്തക്കേടുകളുടെ കഥ പറയുന്നത് അമ്മയുടെ ഒരു വിനോദമായിരുന്നു എന്നുവേണം കരുതാൻ. പാവം ഞാൻ, എനിക്കാണെങ്കിൽ ഏതാണ് കുരുത്തം, ഏതാണ് കുരുത്തക്കേട് എന്ന് തീരെ പിടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഓരോ പ്രവൃത്തിക്ക് ശേഷവും വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും ചേര്‍ന്ന് എന്റെ പ്രവൃത്തികളെ കുരുത്തം, കുരുത്തക്കേട് എന്നിങ്ങനെ തരംതിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പുത്തനുടുപ്പിന്റെ മണം എന്നെ വാല്ലാതെ സന്തോഷിപ്പിച്ചു.

“മോനവിടെ നില്ക്ക്, അമ്മ ഇപ്പോ ഒരുങ്ങിവരാം. കാവൃത്തിയിൽ അമ്പലത്തിൽ കയറി തൊഴുതിട്ടു വേണം പോകാൻ.”

ഞാൻ മെല്ലെ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങി. പുത്തനുടുപ്പും നിക്കറുമൊക്കെയിട്ട് ഗമയിൽ അങ്ങനെ മുറ്റത്തു നിന്നു.

“വല്യ ഗമയിലാണല്ലോ…” അതുവഴി പോയ പൊന്നമ്മ ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

“കലക്കീട്ടൊണ്ടല്ലോ…” കിഴക്കേ വീട്ടിലെ അംബിക ചേച്ചി പറഞ്ഞു.

“എവിടെയാ രാവിലെ …?” ലിസിയമ്മാമ ചോദിച്ചു.

“സ്കൂളില്, ഒന്നാം ക്ലാസ്സിൽ ചേരാൻ പോകുവാ ..”

വഴിയെ പോകുന്നവരൊക്കെ ഓരോന്ന് ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എനിക്ക് ഗമ കൂടിക്കൂടി വന്നു. നാലുപേരുകൂടി കാണട്ടെ എന്നു കരുതി ഞാനങ്ങനെ ഞെളിഞ്ഞ് നില്ക്കുകയാണ്.

ഞാൻ അല്പം മുന്നോട്ടു നടന്നു. എന്റെ വീടിനു മുന്നിൽ ചെറിയൊരു തോടുണ്ടായിരുന്നു. കഷ്ടിച്ച് മൂന്നര-നാലടി വീതി ഉണ്ടാകും. രണ്ട് തെങ്ങിൻ തടികള്‍ ചേര്‍ത്തുവച്ച ഒരു പാലത്തിൽ കൂടിയാണ് തോട് മുറിച്ചു കടക്കേണ്ടത്. ആ തോട് ചാടിക്കളിക്കുക എന്റെ വിനോദമായിരുന്നു.

പുത്തനൊക്കെയിട്ട് ഗമയിൽ വന്ന എനിക്ക് ഒരു ആശയം തോന്നി, നല്ല ഒരു കാര്യത്തിനു പോകുന്നതല്ലേ, തോട് ചാടിക്കടന്നാലോ?

തോന്നലുണ്ടായാൽ പിന്നെ രക്ഷയൊന്നും ഇല്ല, തോന്നി തീര്‍ന്നതും ചാട്ടം വച്ചുകൊടുത്തതും ഒന്നിച്ചു കഴിഞ്ഞു.

“പ്ദ്ദോം ….” എന്നൊരു ശബ്ദമാണ് പിന്നെ കേട്ടത്, നോക്കുമ്പോൾ ഞാൻ തോടിന്റെ നടുക്ക് ചെളിയിൽ പൂണ്ട് കിടക്കുകയാണ്. വേലിയിറക്ക സമയമായതിനാൽ തോട്ടിൽ വെള്ളം കുറവായിരുന്നു. വീഴ്ചയിൽ ഞാൻ “അയ്യോ” എന്നു നിലവിളിച്ചിട്ടുമുണ്ടാകണം.

ശബ്ദം കേട്ട് നാട്ടുകാരിൽ പലരും ഓടി വന്നു. എല്ലാവരും കൂടി എന്നെ ചെളിയിൽ നിന്നും ഊരിയെടുത്തു. കറുത്ത ചേറിൽ പൂതഞ്ഞ് ഒരു കാട്ടുമാക്കാനെ പോലെ ഞാൻ നിന്നു.

“തിട്ടയിടിഞ്ഞുപോയതാ..” – ഒരു ചമ്മലോടെ ഞാൻ നിന്നു ചിരിച്ചു.

ബഹളം കേട്ട് അമ്മ ഓടിവന്നു. എന്റെ കോലം കണ്ട് അമ്മ തലയിൽ കൈവച്ച് പ്രാകി …

“ഇവനിനി എങ്ങനെ ഗുണം പിടിക്കാനാ എന്നെ പരദേവരേ …”

അങ്ങനെ, ചന്തികിഴിഞ്ഞ പഴയ നിക്കറും പിഞ്ചിത്തുടങ്ങിയ ഉടുപ്പുമൊക്കെയിട്ട്, ഏറെ വൈകി ഞാൻ ഒന്നാംക്ലാസ്സിലെത്തി. എന്റെ ആദ്യത്തെ ഒന്നാംക്ലാസ്സ്.

പിൻ കുറിപ്പ്- അമ്മമാരുടെ പ്രാക്ക് ഏല്ക്കില്ല കേട്ടോ …

ഒരു വാര്‍ഷികത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മ

2008 ഏപ്രിൽ 26

അന്നൊരു ശനിയാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഓഫീസിൽ നിന്നും വൈകിട്ട് നേരെ പോയത് ശാസ്ത്രസാഹിത്യ പരിഷത്ത് ജില്ലാ കമ്മിറ്റിയിൽ പങ്കെടുക്കാനായിരുന്നു.
കൂലംകഷമായ ചര്‍ച്ചകള്‍, വാദങ്ങള്‍, ഇഴതിരിച്ചുള്ള വിശകലനങ്ങള്‍, നാളെ തന്നെ കേരളത്തെ ശാസ്ത്രബോധമുള്ള ഒരു സമൂഹമാക്കി മാറ്റുന്നതിനുള്ള കാര്യപരിപാടികള്‍ …

അതിനിടയിൽ ഒരു സുഹൃത്തിന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു –

“Happy Anniversary”
എന്തിന്റെ ആനിവേഴ്സറി? ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

കമ്മിറ്റി രാത്രി 10 മണി വരെ നീണ്ടു. കമ്മിറ്റി പിരിഞ്ഞിട്ടും പ്രധാന പ്രവര്‍ത്തകരൊക്കെ കൊച്ചു വര്‍ത്തമാനം പറഞ്ഞു നിന്നു. പിന്നെ അടുത്തുള്ള തട്ടുകടയിൽ നിന്നും ദോശയും കട്ടനും കഴിച്ചു പിരിഞ്ഞു.

വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ 10.30. കാളിന്ദി ജനിച്ച് കഷ്ടി 1 മാസം കഴിഞ്ഞിട്ടേയുള്ളു. ഞാൻ എത്തുന്നതിനു മുമ്പ് കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയി. പരിഷത്തിന്റെ സജീവ ഭാരവാഹിയായിരുന്ന അക്കാലത്ത് മിക്കവാറും രാവിലെ 7 മണിക്ക് മുമ്പായി വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുംമായിരുന്നു. തിരികെ എത്തുന്നത് രാത്രി ഏതാണ്ട് 10-11 മണിയോടെയാണ്. ഉണര്‍ന്നിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞിനെ കണ്ടിട്ട് കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി. പതിവു പോലെ തന്നെ വിദ്യ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല.

“കുഞ്ഞ് ഉറങ്ങിപ്പോയി, അല്ലേ?”

“ഉം.”

“നീ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോ?”

“ഇല്ല.”

“അതെന്താ കഴിക്കാതിരുന്നത്? ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. ഈ സമയത്ത് ഇങ്ങനെ രാത്രി വൈകുന്നവരെ കഴിക്കാതിരിക്കരുത്. എന്നെ കാത്തിരിക്കേണ്ട. സമയത്ത് കഴിച്ച് കിടക്കണം.”

അവള്‍ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ഏതോ അന്യഗ്രഹജീവിയെ കണ്ടപോലെ എന്നെ നോക്കി നിന്നു. എന്റെ ഫ്രീ ഉപദേശം പിടിച്ചുകാണില്ല.

“ഒന്നു കുളിച്ചു വരാം.”

കുളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നപ്പോൾ മെസ്സേജിന്റെ കാര്യം പിന്നെയും ഓര്‍ത്തു.

“എടീ, Happy Anniversary എന്നൊരു മെസ്സേജ് വന്നിരിക്കുന്നു. നമ്മുടെ ബിനു അയച്ചതാ. എന്താ കാര്യമെന്ന് മനസ്സിലായില്ല. തെറ്റിയെങ്ങാനും അയച്ചതായിരിക്കും.”

തല തുവര്‍ത്തി മുറിയിലേക്ക് വരുന്ന വഴി ഞാൻ ചോദിച്ചു.

“ആയിരിക്കും.” വളരെ ഉദാസീനമായിരുന്നു വിദ്യയുടെ മറുപടി.

“ഒന്നും കഴിക്കുന്നില്ലേ?”

“വേണ്ട, ഞാൻ കഴിച്ചിട്ടാണ് വന്നത്. നീ കഴിച്ചോളൂ….ഞാനും വരാം കൂട്ടിന്.”

“അല്പം പായസം കഴിക്കുന്നതിന് കുഴപ്പമില്ലല്ലോ?”

“പായസ്സമോ? എന്താ വിശേഷം? ആരുടെയെങ്കിലും പിറന്നാളായിരുന്നോ?”

“അല്ല. ഞാൻ തന്നെ വച്ചതാണ്.”

എന്താ കാര്യം എന്ന തരത്തിൽ ഞാൻ അവളെ നോക്കി.

“വെറുതെ. എനിക്കു തോന്നി.”

“എന്തായാലും ഒരു ഗ്ലാസ്സ് കുടിക്കാം.”

നല്ല പായസ്സമായിരുന്നു. പായസ്സം എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാണ്.
പായസ്സമൊക്കെ കുടിച്ച് സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങി.

അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാതം.

ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പിന്നെയും മെസ്സേജിന്റെ കാര്യം ഓര്‍മ്മ വന്നു. എന്തായിരിക്കും ബിനു ഉദ്ദേശിച്ചത്?

“എടീ ഇന്നലെ എന്തിന്റെ വാര്‍ഷികമായിരുന്നു?”

“എടോ മനുഷ്യാ, നമ്മുടെ ആദ്യ വിവാഹ വാര്‍ഷികമായിരുന്നു ഇന്നലെ.”

“ഇതുപോലൊരു പൊട്ടനെയാണല്ലോ ഞാൻ കെട്ടിയത്.” ഞാൻ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അവള്‍ പിറിപിറുത്തു.

ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇന്ന് 12 വര്‍ഷങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തിയാകുന്നു. കുടുംബജീവിതത്തിൽ വാര്‍ഷികങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ നിര്‍ണ്ണായകമായ പങ്കുണ്ടെന്ന് പിന്നെയും വര്‍ഷങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞാണ് എനിക്ക് മനസ്സിലായത്. സിനിമയിലൊക്കെ കാണുംപോലെ ആദ്യ വിവാഹവാര്‍ഷികത്തിന് പുതിയ സാരിയും വാങ്ങി വരുന്ന ഒരു ഭര്‍ത്താവിനെയായിരുന്നു അവള്‍ സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നത്. സ്വപ്നങ്ങള്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യത്തിൽ നിന്നും ഏറെ വ്യത്യസ്തമാണെന്ന് അവളും മനസ്സിലാക്കിയിരിക്കും. എന്നെ സഹിച്ചുകൊണ്ട് അവളിപ്പോഴും കൂടെയുണ്ട്. ജീവിതം അന്നത്തേക്കാള്‍ ഒട്ടും വ്യത്യസ്തമല്ല താനും.

കാവേരി എന്ന നാലുവയസ്സുകാരിയുടെ സങ്കടങ്ങള്‍ അഥവാ എന്തുകൊണ്ടാണ് കാവേരി സ്കൂളില്‍ പോകുന്നില്ല എന്നു പറഞ്ഞത്.

അംഗന്‍വാടിയില്‍ പോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്ന കാവേരി ജൂണ്‍ 1 മുതല്‍ അടുത്തുള്ള എല്‍.പി. സ്കൂളില്‍ പ്രീ-പ്രൈമറിയില്‍ ചേര്‍ന്നു. കാവേരിയുടെ സ്കൂള്‍ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ

രംഗം 1

കാവേരി പുതിയ സ്കൂളില്‍ പോയ് തുടങ്ങിയതിന്റെ 2ാം ദിവസം.
വൈകിട്ട് സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്ന കാവേരിയോട് അമ്മ പുതിയ സ്കൂളിലെ വിശേഷങ്ങള്‍ ചോദിക്കുന്നു.
“ഇന്നെന്തൊക്കെയായിരുന്നു മോളുടെ ക്ലാസ്സില്‍ വിശേഷങ്ങള്‍ ?”
“ടീച്ചര്‍ എനിക്കും എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നവര്‍ക്കും മിഠായി തന്നില്ല.”
“ങേ … അതെന്തുപറ്റി, പിന്നെ ആര്‍ക്കാണ് ടീച്ചര്‍ മിഠായി കൊടുത്തത് ?”
“പറഞ്ഞാ കേട്ടവര്‍ക്ക്.”
(ക്ലാസ്സിലെ രംഗം മനസ്സിലോര്‍ത്ത് അമ്മയ്ക്ക് ചിരി പൊട്ടുന്നു. കാവേരി പിണങ്ങി കരയാന്‍ തുടങ്ങുന്നു. അമ്മ സമാധാന ശ്രമം നടത്തുന്നു.)
“സാരമില്ല. ടീച്ചര്‍ എന്താണ് പറഞ്ഞത് ?”
“ടീച്ചര്‍ മിണ്ടാതിരിക്കണമെന്ന് പറഞ്ഞു പുറത്തുപോയി. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വിചാരിച്ചു ഒരു പടം വരക്കാമെന്ന്. അമ്മുവിനോട് പെന്‍സില്‍ മുനയിടുന്ന കട്ടര്‍ ഉണ്ടോ എന്ന് ചോദിച്ചു. അമ്മു നോക്കിയപ്പോള്‍ കട്ടര്‍ കണ്ടില്ല. അമ്മു വിജയിനോട് ചോദിച്ചു കട്ടര്‍ എടുത്തോ എന്ന്. അവന്‍ എടുത്തില്ല. അപ്പോ അക്ഷയിനോട് വിജയ് ചോദിച്ചു. അപ്പോ ടീച്ചര്‍ വന്നു. എന്നിട്ട് മുന്നിലിരുന്നവര്‍ക്കെല്ലാം മിഠായി കൊടുത്തു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് തന്നില്ല. അവരെല്ലാം പറഞ്ഞാ കേക്കുന്നവരാണെന്ന് പറഞ്ഞു. എനിക്കും അമ്മുവിനും വിജയിനും അക്ഷയിനും തന്നില്ല.”
“സാരമില്ല. നാളെ കുഞ്ഞ് ടീച്ചര്‍ പറയുന്നപോലെ മിണ്ടാതിരിക്കണം കേട്ടോ. അപ്പോ മിഠായി കിട്ടും. ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞാ കേക്കണം കേട്ടോ.”
“ങും … നാളെ ഞാന്‍ ആരോടും മിണ്ടത്തില്ല.”
അങ്ങനെ അത് കോംപ്ലിമെന്റാക്കി.

രംഗം 2

അടുത്ത ദിവസം.
സ്കൂള്‍ വിട്ടുവന്ന കാവേരി ബാഗ് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ഒരു പ്രസ്ഥാവന നടത്തുന്നു.
“ടീച്ചറിന്റെ മിഠായി എനിക്ക് വേണ്ട.”
അമ്മ – “അതെന്തുപറ്റി ?”
“ഞാനിന്ന് വൈകിട്ടുവരെ ടീച്ചര്‍ പറഞ്ഞതുപോലെ കേട്ടു, ആരോടും മിണ്ടിയതുമില്ല. എന്നിട്ടും ടീച്ചര്‍ എനിക്ക് മിഠായി തന്നില്ല.”
“അതുചിലപ്പോ ടീച്ചര്‍ ഇന്ന് മിഠായി കൊണ്ടുവന്നുകാണില്ല.”
“കൊണ്ടുവന്നു. എന്നിട്ട് നല്ല പാട്ട് പാടിയെന്നും പറഞ്ഞ് അന്‍സിയക്കും കൃഷ്ണക്കും കൊടുത്തുു.”
അമ്മ – (അല്പം ആലോചിച്ചിട്ട്) “മോള്‍ക്ക് നാളെ മിഠായിതരണമെന്ന് അമ്മ ടീച്ചറോട് പറയാം.”
“വേണ്ട. എനിക്ക് ടീച്ചറിന്റെ മിഠായിയും വേണ്ട, ഇനി ഞാന്‍ സ്കൂളിലും പോകുന്നില്ല.”
അമ്മ – പ്ലിംഗ്